Haar haren deinden zachtjes op en neer, net als de golven van de immens grote oceaan.


Vijfhonderd maal sorry, maar dit is alles voor vandaag.

followcheckr.

Ik besefte me vijf minuten geleden dat het alweer maandag is en ik al drie weken niks geschreven heb. Morgen meer!

followcheckr.

-

 Dit schreef ik een tijdje terug. Ik heb door de toetsweek helaas geen tijd om iets nieuws te schrijven.

Anna. Dat is mijn naam. Drieëntwintig jaar alweer. Ik heb duizend en één hobby’s, van filmen tot schrijven, van zwemmen tot schilderen, van naaien tot koken. Ik werk niet, ik studeer niet, maar ik geniet. Want ja, dat is toch wel het beste dat je kunt doen in je leven Ik ga niet die paar jaar die ik heb in dit stukje universum verspillen aan werken of studeren. Sommigen zeggen dat je na werken kunt genieten. Maar wat nou als je dan niet meer kan genieten? Dan heb je jouw kostbare leven verspild aan alleen maar werken. Daarom geniet ik van elk moment. Of het nou het bestrooien van mijn geroosterde boterham met pure hagelslag is of de geur van pas gewassen beddengoed, ik vind het allemaal heerlijk. Ik plan ook niet. Met plannen verspil je jouw kostbare leventje net zoveel als met werken. Waarom zou ik vandaag al willen weten of ik over drie weken op een dinsdag om 5 over half 1 met de buurvrouw ga lunchen? Wat heeft dat nou voor een zin? Ik laat het gewoon allemaal op me afkomen. Als ik ’s ochtends wakker word en geen zin heb om op te staan, blijf ik de hele dag in mijn bed liggen. Geen afspraak, geen lunch, geen filmavondje waarvoor ik op tijd moet zijn. Op andere dagen kook ik een heel diner, niet alleen voor mezelf, maar voor iedereen die zin heeft om te komen eten. Soms, maar ook alleen wanneer ik daar zin in heb, loop ik naar het station en pak de eerste beste trein, niet wetend waar ik naartoe ga. Heerlijk vind ik dat, uitstappen in een dorpje waar ik in al die drieëntwintig levensjaren nog nooit van heb gehoord. Nieuwe dingen ontdekken, nieuwe mensen leren kennen en dan vooral genieten. Genieten van mijn broodje tonijnsalade, terwijl ik op een bankje kijk naar mensen, pratende mensen, lachende mensen, haastende mensen. Dit is leven.

Misschien krijg ik over een jaar wel een auto-ongeluk of sterf ik op mijn 35^e aan een hartstilstand. Dan zullen mensen zeggen dat ik niks aan mijn leven heb gehad, dat ik niks geleerd heb, dat ik geen carrière heb gemaakt, dat ik mijn leven heb verspild aan niksdoen. Integendeel, ik heb iets met mijn leven gedaan, ik heb genoten, ik heb mijn leven niet verspild aan een glansrijke carrière, die tonnen geld opbrengt maar geen geluk of aan een jarenlange studie, waar je niks aan hebt, omdat het toch niet helemaal je ding is. Ik kan zeggen dat ik alles heb gedaan wat ik wilde doen, dat ik gelukkig ben geweest. Want daar draait het uiteindelijk allemaal om. Gelukkig zijn.

followcheckr.

followcheckr.

Het gras kriebelde aan mijn tenen. De wespen en bijen zoemden rond mijn hoofd. Het geluid van het golvende water maakte alles nog beter dan het al was. Ik kneep mijn ogen dicht tegen de felle zonnestralen en legde mijn hoofd op jouw ontblootte borst. We zeiden niks. Ik weet niet meer hoe lang we daar lagen, misschien waren het maar tien minuten, misschien waren het twee uur.
Het was de perfecte zomerdag.

Op dit moment zou ik wel een beetje zomer kunnen gebruiken.

followcheckr.

Late inspiratieloze maandag post.

Zoals anderen verdronken in de zee,
verdronk zij in haar eigen angst.

Sorry jongens, meer heb ik niet voor jullie deze week.

followcheckr.

followcheckr.

followcheckr.

Late maandag post.

Je pakte mijn hand en trok me mee. Voor ons ontstond een trap, hoger dan alle andere trappen. Samen beklommen we de trap totdat de aarde niet meer zichtbaar was. Overal waar ik keek waren enorme dons wolken. Je pakte weer mijn hand en liep verder, bij elke stap die ik zette, zakte ik een klein beetje dieper in de wolken. 'Kom we gaan liggen,' zei je. Ik kroop tegen je aan en sloot mijn ogen, de tocht op de trap had me uitgeput. De witte wolken voelden zacht.
'Zullen we weer teruggaan?' vroeg je. Ik antwoordde dat ik nog even wilde blijven liggen, omdat ik zo moe was. Ik viel in slaap. Ik zakte steeds dieper in de wolken. Opeens schrok ik wakker. Je was weg, samen met de wolken. Ik viel naar beneden, maar kon me niet bewegen. Ik wilde schreeuwen, maar er kwam geen geluid uit mijn keel. Ik voelde een hand op mijn schouder, een stem die van ver leek te komen. 'Rustig maar, ik ben hier.' Ik opende mijn ogen en zag jou bezorgd kijken. Het was maar een droom.

followcheckr.

followcheckr.

Enorm inspiratieloos en zo.

Ik verheugde me erop je weer te zien. Het was al zo lang geleden sinds ik je voor het laatst had gesproken en had kunnen aanraken. Ik hoopte dat je nog steeds zo stralend was, in de bloei van je leven.
Aan jou kon ik alles kwijt, je luisterde naar me. Je begreep me. Je zou nooit oordelen over me of me afwijzen.
Ik kon je vertrouwen. Jij met je grote sterke armen. Armen die alle lasten konden dragen.
Ik hield van je.
Maar je was weg. Je bestond niet meer. Je was verdwenen. Misschien waren de lasten je te veel geworden.
Vergeten zal ik je niet.

Mijn lievelingsboom.



Ik tekende tijdens aardrijkskunde een boom. Helaas zit ik nu veel te lekker om op te staan en de boom in te scannen.

followcheckr.

followcheckr.

followcheckr.

Verstoppertje en angsten

Verstoppertje spelen. Vroeger deden we het allemaal. Uren lang achter elkaar. Steeds maar een betere verstopplek zoeken, zodat niemand je kon vinden. In mama's kledingkast, tussen haar mooie jurken, onder het bed, achter de boekenkast. En als 'de zoeker' dan héél dichtbij was, je adem inhouden en vooral niet bewegen.

Doen we dat nu niet nog steeds?
Verstoppen we ons niet nog steeds? Houden we niet nog steeds onze adem in?
Niet meer omdat we bang zijn, gevonden te worden in mama's kledingkast, maar om ons te verstoppen voor onze angsten. We willen ze niet onder ogen komen, net als we vroeger 'de zoeker' niet onder ogen wilden komen en daardoor nog iets verder wegdoken achterin de kledingkast.
En wanneer de angst dan toch heel dichtbij komt, houden we, net als vroeger, onze adem in en bewegen we vooral niet.

Lange tijd kun je je verstoppen voor je angsten, maar hoe goed je je ook verstopt, ooit zul je je angsten toch onder ogen moeten komen.
Want hoe goed je verstopplek vroeger ook was, na enige tijd werd je toch gevonden.

Stomme sleur

Iedere dag weer opnieuw. Om zeven uur wordt ik gewekt door bombay bicycle club, val weer in slaap en schrik vervolgens drie kwartier later wakker om tot de conclusie te komen dat ik écht eerder moet gaan slapen. Daarna spring ik uit mijn bed om vervolgens de eerste beste kleren die ik tegen kom aan te trekken. Na een pitstop bij de badkamer bedenk ik me dat het toch geen zin meer heeft om op te schieten omdat ik toch te laat kom. Tien minuten later fiets ik dan ook op mijn dode gemak naar school, wetende dat de les al is begonnen. Daarna volgen zeven of acht dodelijk uren school, met twee pauzes als hoogtepunt. Na deze dagopvulling fiets ik weer naar huis om vervolgens tot het avondeten mijn tijd te vullen met nutteloze dingen en rond acht uur erachter te komen dat ik nog bakken vol huiswerk heb waar het toch te laat voor is. Als ik dan om 12 uur nog steeds niet in bed lig, is de cirkel weer rond want dan zal het me de volgende ochtend niet lukken om om zeven uur op te staan.

Altijd die eeuwig sleur waar je in zit. Gek word ik ervan.
Iedereen zou eens een dag niet naar school of werk moeten gaan en iets totaal anders moeten doen of juist helemaal niets. Gewoon om uit die stomme sleur te raken. Dat zou eens goed zijn voor de mens van nu.

En nog een totaal irrelevante foto van mij in een telefoonhokje in Londen.

Hij keek haar aan, zwijgend. Het geritsel van de takjes in de bomen was duidelijk te horen. Hij probeerde erachter te komen wat in haar hoofd omging, maar ze liet helemaal niets merken. Geen emotie, helemaal niks. 'Wat is er toch,' vroeg hij, 'vertel me alsjeblieft wat er is, maakt niet uit wat. Ik vind niets raar, echt niet.'
Een diepe zucht, ze bleef strak voor zich uit kijken. 'Ik weet het niet,' fluisterde ze, 'ik weet het echt niet.' En terwijl de wind haar woorden meenam, stond ze op en liep ze weg. Hem achterlatend samen met al zijn vragen.


 

 

Dit is een stukje van het park dat bij mij om de hoek ligt. In de zomer is het er heel mooi en fijn. In de herfst trouwens ook. 

Door mijn chaotische hoofd en de aankomende toets week was ik bijna vergeten iets te schrijven. Volgende keer meer. Beloofd.

Heehoi, aangenaam.

Het lijkt me slim om me eerst even voor te stellen. (:

Ik ben Andra en ik ben in maart 16 geworden. Ik vind dat Limburg een eigen land moet worden, want mijn provincie is echt helemaal geweldig (denk hier even een héél overdreven, afschuwelijk, Limburgs accent bij). Nee, eigenlijk vind ik Limburg verschrikkelijk en wil ik hier zo snel mogelijk weg als ik mijn diploma heb. Dus als alles goed gaat, vertrek ik over een jaar naar een hele grote, het liefst buitenlandse stad, waar ik met duizend katten, heel veel kleren en alleen maar tweedehands spullen samen ga wonen.
Ik ben chaotisch, mijn hoofd is een chaos en mijn kamer trouwens ook. Ik droom de hele dag, verzin de mooiste verhalen in mijn hoofd en hoop maar al te graag dat ze uitkomen. Denken doe ik te veel, veel te veel. Ik ben niet zo goed in gelukkig zijn, maar ik doe mijn best.
Ik hou van muziek. Ik zou heel graag muziek willen maken, maar helaas ben ik zo muzikaal als een stoeptegel.
Lezen, schrijven, Frans proberen te praten en tekenen doe ik ook heel graag. Festivals, reizen, het strand, de zee, de zon en de regen vind ik fijn. Ik zit op wedstrijdzwemmen en doe soms hardlopen. Fotograferen vind ik ook heel leuk en dan het liefst analoog.
Ik heb werkelijk geen idee wat ik na het gymnasium wil doen, ik ben in ieder geval tot de conclusie gekomen dat ik geen universiteit ga doen.
Ik observeer heel graag mensen, maar kan niet zo goed tegen enorme mensenmassa’s.
Mijn lievelingsdier is een kat, mijn lievelingskleur is geel, ik heb geen lievelingseten en ik ben al bijna een half jaar vegetariër.

Nu nog even een foto:

(Ik ben de linker, maar ik neem aan dat dat wel duidelijk is. Deze foto is genomen in Nepal, waar ik drie weken van de zomervakantie heb doorgebracht. Ik heb daar ontwikkelingswerk gedaan, en ik raad het iedereen aan die de kans krijgt dat te doen! Naar Nepal gaan, raad ik trouwens ook aan! Echt een fantastisch mooi land met ongelofelijk gastvrije mensen!)

Ik hoop dat ik jullie hiermee genoeg heb geïnformeerd!  Tot volgende week!
Oh, en voor de geïnteresseerden, ik heb tumblr!
http://toivoton.tumblr.com
http://verlangens.tumblr.com