morgen

morgen.
eindelijk, morgen.
morgen lig jij in mijn bed en sla je de deken voor me open, wanneer ik in bed wil.
ik ga in bed en kruip dicht tegen je aan.
mijn hoofd op je schouder en mijn arm om je heen.
jouw hand op mijn zij.
ik sluit mijn ogen.
je kust mijn voorhoofd en drukt me stevig tegen je aan.
we zuchten allebei en ik laat mijn vingers over je borst glijden.
'Ik hou van je' zeg je.
'Ik ook van jou'

muziek

Ik sloot mijn ogen

De muziek danste mijn gehoorgang binnen en er ontstond een glimlach op mijn gezicht

Ik werd overspoeld door een rilling als een golf over mijn rug en kippenvel verspreidde zich over mijn lichaam.

De glimlach bleef en ik haalde diep adem

Ik liet me achterover vallen in het gras, opende mijn ogen en keek het duister in.

Een brok vormde zich in mijn keel

Dit moest het zijn, waar mensen naar zoeken

Dit moest het zijn, waar mensen veelvuldig over spreken

Dit moest het zijn

Het leven.

de crisis

Later, als ik groot ben.
Vul ik mijn huis met boeken en bloemen.
Met dieren en thee.
Met spelletjes en een moestuin
Er zijn heel veel dieren en er is heel veel rust.

Nu zijn de dingen anders.
Ik zit opgesloten in een huis met mijn ouders.
Een studie waarvan ik begin te denken dat het een grote leugen is.
Wat bén ik eigenlijk aan het doen?

Wachten tot ik groot ben.

alleen op vakantie

Misschien ga ik dit jaar wel alleen op vakantie.
Ik zou niet weten waarom niet.
Gewoon met een rugzakje en mijn fototoestel.
Dat lijkt me heel fijn om te doen.
Dat ga ik maar doen.
Alleen heb ik geen idee waar ik naartoe moet, maar misschien moet ik dat nu nog niet besluiten.
Misschien is het leuk dat dat later pas komt.
Wie weet.

De Disko

Dankje Vic, bijna inderdaad! [maarnogniethelemaal]

De discotheek.

 Ondanks dat ik er soms aan mee doe heb ik wat moeite te begrijpen waarom.

Waarom? En wát doen die mensen daar toch elk weekend?

Ze staan in de rij voor een gebouw met flitsende uithangborden. Velen zijn reeds in de beschonken toestand belandt, aangezien het feest pas echt begint, wanneer je ouders bijna klaar zijn om fris en fruitig hun bed uit te hopsen.

Ze betalen vervolgens geld om naar binnen te mogen. Een bedrag zo rond de vijf euro, als het niet meer is.  Je begeeft je in een hok.

Dat hok, daar wordt muziek gedraaid, meestal niet al te beste muziek.

Dat doe je met grote getale, om vervolgens versiert te worden of te versieren.

Of gewoon, om simpelweg te drinken.

Vervolgens sta je met je goeie gedrag alweer geld te spenderen aan muntjes van twee vijftig per stuk.

Het feest kan beginnen.

Eerst nog even de rokersruimte trotseren, wat meer lijkt op een levensgrote asbak inclusief een dichte mist. ‘Zo, nu stinken we lekker.’

Nu zo’n kwartier wachten in de rij voor je drankje ter waarde van twee muntjes. ‘Twee? Dat is ook niet veel!’ denken de dronken mensen die niet beseffen dat dit dus toch echt wel een hele vijf euro is.

Met je drankje in de hand worstel je je een weg naar de dansvloer, wanneer je een meisje bent. Wanneer je een jongen bent, probeer je het beste plekje met uitzicht op de dansvloer  te bemachtiging en hangt vervolgens quasinonchalant tegen de muur. De meisjes durven na voldoende alcoholische versnaperingen de billen wat rond te draaien, de jongens durven na voldoende alcoholische versnaperingen te knijpen in die bewuste billen. Of soms zelfs even met het kruis tegen mijn ‘derrière’ te schuren.

Sommige meisjes giechelen wat, maar hier. Dat. Dat moment, dat gaat me vaak toch net wat te ver.

Dat ik gedronken heb en er seksueel getinte muziek uit de speakers pompt is nog niet een vrijkaartje om je zaakje tegen me aan te laten bungelen.

Ik snap het ook wel, hoor. Van verlegen jongens die zich in een toestand bevinden dat ze eindelijk hun moves durven te maken, maar het gros van die jongens is helemaal niet verlegen, maar gewoon behoorlijk asociaal en viezig.

Ik zou je vragen:’Is dit dan de basis om een relatie te beginnen? Heuse ‘Wiggle’moves maken?’ maar de jongens zullen me waarschijnlijk uitlachen, ze zijn helemaal niet uit op een relatie ‘HA-HA, alsjeblieft niet zeg!’

Kortom:

Je betaald vijf euro om een hok binnen te gaan waar muziek gedraaid wordt en veel te dure drankjes verkocht worden om bovendien een bungelend zaakje tegen je kont aangedrukt te krijgen. Elk weekend. Am I missing the point here?

De zon mag dan wel schijnen, maar ik zie niet haar kleur.
De zon mag dan wel schijnen, maar ik ben in mineur.
De zon mag dan wel schijnen, zo stralend en zo zacht.
Ik zie enkel wolken.
Nee, ik ben het niet die lacht.

alles is/in 1

Zoals de knoppen in de bomen en struiken zich ontpoppen, zo ontpoppen er talloze ideeën, problemen en waanbeelden in mijn hoofd.
Zo rijst er ineens een gevoel van een bol deeg geactiveerd door gist in mijn maag.
Zo wordt de zon niets meer dan een hete bol, die voor niks opkomt.
Zo verandert het gezang van de vogels in irritant geknetter wat tegen mijn zin in de gehoorgang binnen wandelt.
Zo wordt een mooie herinnering plots een vol twijfels.
Zo rijst er een gevoel van paniek.


Een mooi lied wordt droevig
De beekjes blijken, ondanks zonneschijn, ijzig koud
Het is alweer een uur later

Ik wil je volgen door de oevers van jouw ziel.
Ik wil jouw diepste kloven doorgronden.
Ik wil zwemmen in jouw wateren
en me waden onder de zon in jouw lach

Hoe? waarom?

Ja, maar hoe kán dat dan?
Hoe kan het dan dat papier ander papier beschermt?
Waarom geef je je knuffels namen?
Waarom spreken mensen?
Waarom bedenk ik mij dinsdags dat ik de dag ervoor een post had moeten plaatsen?
Waarom niet op tijd?
Waarom?
Hoe kán dat?

Hoe gaat dat?

Het gaat zo.
huizen, wolken, wij.
Boeken, dat ben ik.
Jeetje, dat ben jij.
Weg gaan wij,
samen dat zijn wij.

De laatste tijd houd ik wel van dromen. Dan zit ik in de trein, drink ik rooiboshoningthee en staar ik uit het raam naar de zwermen ganzen die over de weilanden dwarrelen. Dan kruip ik op de bank in mijn kamer, drink ik kaneelthee en lees ik een stuk uit een boek. Dan zit ik voor de houtkachel, drink ik rozenthee en luister ik naar de stilte.

Soms kan ik wel niks zeggen en kan ik wel stil zijn. Soms wil ik geen mening hebben en gesprekken aan me voorbij laten gaan. Soms ben ik wel rustig en het liefst onzichtbaar, ook al denk je soms van niet.

Ik wou dat ik altijd mijn mond kon houden. Ik wou dat ik zwijgend mijn muntthee kon drinken en voor altijd alleen maar boeken las. Ik wou dat ik voor altijd in de trein zat en over de voorbijvliegende landschappen kon staren. 

De wereld leek een beetje kleiner,
iedereen sprak elkaar en groette iedereen.
Er werden vragen gesteld uit oprechte interesse, niet uit nieuwsgierigheid.
Wanneer de een honger had, gaf de ander hem te eten.
Onbewust zou dat de volgende keer andersom gaan.
Of niet andersom, maar daar waren ze zich niet van bewust.
Niemand vergat iets en deed altijd alles op tijd.

Ik

Ik ga slapen wanneer ik dat wil
en heb feestjes op een doordeweekse dag.
Ik rook wiet
en slaap met jongens waar jij de naam niet van weet.
Ik verknip mijn t-shirts
en scheur mijn panty´s.
Ik loop op hoge hakken
en draag mijn jas open in de winter.
Ik heb tatoeages
en piercings over mijn hele lichaam.
Ik eet heel ongezond
en boer luid.

Ja, mamma, als ik zou doen wat ik wou, dan zou het niet komen met me.

Haar haren deinden zachtjes op en neer, net als de golven van de immens grote oceaan.


Vijfhonderd maal sorry, maar dit is alles voor vandaag.

followcheckr.

Noorwegen

de zon scheen, maar echt warm was het niet.
Jij pakte mijn hand en kneep er zachtjes in.
We liepen samen de oprit af en begonnen ons eerste wandeling van ons eerste vakantie samen. Noorwegen.

We liepen een uur, zonder iets te zeggen. Unaniem werd er richting gekozen.

'Wij hebben veel meegemaakt, hé?' zei jij.
Ik keek op naar jou en verwerkte je woorden na die lange stilte.
Ik keek je aan en knikte, met op mijn gezicht een zachte glimlach.

'Ook nare dingen' zei jij, nu op een andere, serieuze toon.
Ik knikte en wende mijn blik af naar mijn zwarte sandalen en de steentjes van het asfalt, die onder mijn voeten verdwenen. Het bleef een tijdje stil.

Weer kneep je zachtjes in mijn hand en je blik verplaatste zich van het asfalt naar mij. Jij keek me aan en ik keek terug.
'Wij kwamen altijd weer terug bij elkaar' zei jij en je stopte met lopen.
Ik stopte ook en draaide me naar jou toe.
Jij draaide je naar mij. Ik pakte jou andere hand ook vast en keek je in de ogen. Jij keek terug en zo stonden we daar een tijdje. Midden op een weg in Noorwegen.

Je lachte naar me en daarom lachte ik ook.
'Broodje?' vroeg jij.
'Ja.' zei ik waarop ik mijn hand uit die van jou wurmde en je leidde naar het gras, naast het asfalt.

We gingen in het gras zitten en ik zocht in mijn tas naar een zakje met brood.
'Kaas goed?' vraag ik.
'Ja' zeg jij.

We keken allebei naar de overkant van de weg waar een paar hoge bomen stonden. Ik sloot mijn ogen na een tijdje, totdat ik je lippen op mijn wang voelde. Er verscheen een lach op mijn gezicht waarna ik mijn ogen opende en ik naar jou keek. Jij lachte ook.
Leuk, vond ik dat.

wij

Ik kan jou niet laten verdrinken in mijn fantasieën en problemen. Dat zou niet leuk voor je zijn.

Toch vertel ik je dit:

Ons leven moest veranderen zoveel als een uil zijn nek kan draaien, maar dat deed het niet. Het eiland bleef.

'Wij' staat op de afgrond en is erin gesprongen. Wij is dood. In twee stukken. Het is nu alleen jij of alleen ik. 

Ik heb een kaarsje laten branden in de Grote Kerk voor het verlies van 'wij' en nu is het klaar. 

Er is een nieuwe 'Wij' maar het is niet wij. 

'Jij' zal wel boos zijn, alhoewel de dood van 'Wij' oké was.

De 'wij' is nog klein en als jonge kaas. Het kan snel brokkelen, dus daarom doet de 'wij' het voorzichtig aan.

Ik besefte me vijf minuten geleden dat het alweer maandag is en ik al drie weken niks geschreven heb. Morgen meer!

followcheckr.

Hij keek naar zijn pols, maar zijn horloge die hij op zijn 20ste verjaardag had gekregen zat er al vijf jaar niet meer om. Het wond hem op en hij mopperde. Zijn plastic tas klemde hij stevig onder de arm en hij verwonderde zich over de verradelijke wind die was opgestoken.

De man stond elke dag om 10 uur bij het bruggetje. Hij keek dan rond en groette de mensen, maar de mensen zeiden vaak niets terug.
Dat kwam omdat hij er niet verzorgd uitzag. Hij was al een paar jaar dakloos en zou ook deze kerst doorbrengen onder het viaduct.

Terug van weggeweest

Mijn leven is een grote chaos. Ik loop achter met school, mijn sociale leven valt uiteen en mijn relatie vertoont scheuren.
Eten en concentreren lijkt vrijwel onmogelijk.

Dat komt door mijn hoofd en mijn hart.

Ze zijn verward en weten niet wat ze doen moeten.
Ze zijn bang wanneer de telefoon gaat of een geluidje van msn.
Ze zijn bang voor keuzes die ze moeten maken, want geen enkele lijkt de juiste.

Ik wil slapen, maar het lukt me niet.


Ik wil slapen.

-

 Dit schreef ik een tijdje terug. Ik heb door de toetsweek helaas geen tijd om iets nieuws te schrijven.

Anna. Dat is mijn naam. Drieëntwintig jaar alweer. Ik heb duizend en één hobby’s, van filmen tot schrijven, van zwemmen tot schilderen, van naaien tot koken. Ik werk niet, ik studeer niet, maar ik geniet. Want ja, dat is toch wel het beste dat je kunt doen in je leven Ik ga niet die paar jaar die ik heb in dit stukje universum verspillen aan werken of studeren. Sommigen zeggen dat je na werken kunt genieten. Maar wat nou als je dan niet meer kan genieten? Dan heb je jouw kostbare leven verspild aan alleen maar werken. Daarom geniet ik van elk moment. Of het nou het bestrooien van mijn geroosterde boterham met pure hagelslag is of de geur van pas gewassen beddengoed, ik vind het allemaal heerlijk. Ik plan ook niet. Met plannen verspil je jouw kostbare leventje net zoveel als met werken. Waarom zou ik vandaag al willen weten of ik over drie weken op een dinsdag om 5 over half 1 met de buurvrouw ga lunchen? Wat heeft dat nou voor een zin? Ik laat het gewoon allemaal op me afkomen. Als ik ’s ochtends wakker word en geen zin heb om op te staan, blijf ik de hele dag in mijn bed liggen. Geen afspraak, geen lunch, geen filmavondje waarvoor ik op tijd moet zijn. Op andere dagen kook ik een heel diner, niet alleen voor mezelf, maar voor iedereen die zin heeft om te komen eten. Soms, maar ook alleen wanneer ik daar zin in heb, loop ik naar het station en pak de eerste beste trein, niet wetend waar ik naartoe ga. Heerlijk vind ik dat, uitstappen in een dorpje waar ik in al die drieëntwintig levensjaren nog nooit van heb gehoord. Nieuwe dingen ontdekken, nieuwe mensen leren kennen en dan vooral genieten. Genieten van mijn broodje tonijnsalade, terwijl ik op een bankje kijk naar mensen, pratende mensen, lachende mensen, haastende mensen. Dit is leven.

Misschien krijg ik over een jaar wel een auto-ongeluk of sterf ik op mijn 35^e aan een hartstilstand. Dan zullen mensen zeggen dat ik niks aan mijn leven heb gehad, dat ik niks geleerd heb, dat ik geen carrière heb gemaakt, dat ik mijn leven heb verspild aan niksdoen. Integendeel, ik heb iets met mijn leven gedaan, ik heb genoten, ik heb mijn leven niet verspild aan een glansrijke carrière, die tonnen geld opbrengt maar geen geluk of aan een jarenlange studie, waar je niks aan hebt, omdat het toch niet helemaal je ding is. Ik kan zeggen dat ik alles heb gedaan wat ik wilde doen, dat ik gelukkig ben geweest. Want daar draait het uiteindelijk allemaal om. Gelukkig zijn.

followcheckr.

followcheckr.

Het gras kriebelde aan mijn tenen. De wespen en bijen zoemden rond mijn hoofd. Het geluid van het golvende water maakte alles nog beter dan het al was. Ik kneep mijn ogen dicht tegen de felle zonnestralen en legde mijn hoofd op jouw ontblootte borst. We zeiden niks. Ik weet niet meer hoe lang we daar lagen, misschien waren het maar tien minuten, misschien waren het twee uur.
Het was de perfecte zomerdag.

Op dit moment zou ik wel een beetje zomer kunnen gebruiken.

followcheckr.