Weet je wat zo fijn is?
Elke keer, als
het eindelijk goed lijkt
te gaan,
moet het verpest
worden.

krabbeltjes

De zoete druppels van haar liefde vallen als onzichtbare regen.

'Waarom zit je altijd met je hoofd ergens anders?'
'Omdat mijn gedachten daar worden geboren, maar mijn lichaam wil niet mee.'

Ze omarmde haar geluk,
niet stevig genoeg.

Ze douchte het liefst in het donker, zodat ze zeker wist dat haar tranen niet op vielen tussen de druppels water.

Een deken van liefde,
laat me tekenen met gedachten.

Tegen beter weten in,
weet ik het niet meer.

(het is niet mijn dag vandaag, maar ik heb wat in te halen nadat ik een paar weken niks geschreven heb. hihi)

la vie

Ik denk vaak na over hoe het leven van een mens kan lopen. Soms sta ik op het punt om iets te doen, en vraag ik me af wat er zou gebeuren als ik iets totaal anders zou doen dan wat ik van plan was. Zou dat dan de bedoeling zijn? Of ben je gewoon zelf degene die je leven in de hand heeft? Ik vind het zo moeilijk om over na te denken. Ik bedacht me net dat er misschien met elke beslissing die een mens maakt, er gelijk een ander leven voor diegene wordt uigestippeld. En dan heb je weer een paar opties om uit te kiezen en zo gaat het steeds door.. Misschien is het wel gewoon heel simpel en denk ik er te moeilijk over na. Maar het is gewoon zo raar hoe je met één beslissing zoveel te weeg kan brengen. Ik zou nu zo op de trein kunnen stappen, niet wetend waar naar toe. En pas over een jaar terug komen. Daarmee zou ik mijn diploma niet halen en dingen meemaken die ik anders helemaal niet zou hebben geweten en gezien. Misschien komt het ook wel doordat ik zo vaak ben verhuisd. Ik had ongeveer vijf verschillende levens kunnen hebben, op vijf andere plaatsen, vijf andere scholen en heel veel andere mensen. Het leven is gewoon iets raars. Het leven is gewoon mooi.

Gaten in jouw bewustzijn
zullen je brengen naar het licht.
Verkort je levenslijn, ik zie 

het verlangen op je gezicht.

Geen genoegen neem jij

met het leven,
Het is je allemaal iets
te veel.

Maar laat je minuten niet
verspillen
Door het denken
aan wat jij wil. 

vervolg

De maan ging al onder, wat de wereld altijd nóg net iets magischer maakte. Het meisje ging op een grens van 5 mei en 6 juni zitten, haar favoriete plek. Overal op de aarde liepen grenzen en in deze wereld zag je die grenzen ook werkelijk zitten. Niet recht, ook niet overdreven hoekig. Ze liepen sierlijk, maar vastberaden door het landschap. Alles en iedereen was verbonden aan die grenzen, dus ook de seizoenen, jaren, maanden en dagen. De grens van 5 mei en 6 juni was speciaal omdat er precies op de kruising één van de grootste bomen stond. Veel mensen zagen het als slecht voorteken als er iets groeide op een kruising en zeker iets met zoveel macht. Maar het meisje geloofde niet dat er in een wereld met amper haat, een boom op een kruising een gevaar kon zijn. Al kwam het misschien ook wel omdat ze geloofde dat dit haar moeder was. Ze had het nooit aan iemand durven vertellen, bang om niet geloofd te worden. Maar als ze tegen de stam van de boom ging zitten, groeide er bloesem uit de knopjes, die langzaam naar beneden dwarrelden. Eigenlijk was het vrij duidelijk dat dit haar moeder was, want als het meisje weer eens bij het zwevende dal was geweest, had de bloesem een zwarte kleur terwijl dat normaal een blozende wangen kleur had. Soms bleven de knopjes zelfs dicht, waardoor de blozende kleur op haar wangen stond..

Een sprookje over een meisje dat was opgegroeid in een sprookjesland. Ze had, voor zover ze wist, geen vader of moeder, al voelden de twee grootste bomen wel erg vertrouwd. Slapen was in deze wereld niet van belang. Waarom dromen als er genoeg fantasie was in de wereld om op te teren? De fantasie vloog je om de elvenoortjes, kleine knipperende licht vliegjes die fantasieën verspreidden. Hoe meer kleuren ze afgaven en hoe sneller de lichtjes knipperden, hoe meer wondertjes ze bezaten. Elke paar honderd meter was er een ander klimaat of seizoen, andere planten en wezens. Maar dat maakte niet uit, want haar lichaam paste zich aan als dat nodig was. Alles was eetbaar, maar er zaten overal bijwerkingen aan. De meeste waren positief, zoals een inspiratie uitspatting of een vlinders-in-je-buik-gevoel. Maar bepaalde zonnebloemen gaven je een paar uren het stijl-naar-beneden-gaan-in-een-achtbaan-gevoel. Gelukkig hield ze meer van manenbloemen.

verzonnen vleugels

Nooit eerder was ze zo verdrietig en gelukkig tegelijk geweest. Haar verlangen groeide met de dag, met de seconde leek het meer. Maar nu ze elkaar eindelijk gevonden hadden, wisten ze niet wat ze zouden moeten doen. Het gevoel dat ze altijd hadden gekregen bij een brief of een liedje dat zij elkaar hadden gestuurd, was zo.. anders dan nu. Zo anders dat ze vreemden voor elkaar leken, zijn. Ze wilde het niet toegeven, daar was ze altijd slecht in geweest. 

Ondiep in haar gedachten dwarrelden schuldgevoelens rond. Ze wilde hem zo graag lief hebben, vast houden, houden van hem. Maar kon het niet. Misschien was ze te jong om lief te hebben. Of misschien was ze het verleerd. Misschien is ze verwekt om andere mensen een kans te geven van elkaar te houden, alleen maar om in te laten zien dat liefde bestaat. Eigenlijk wel een mooie verdrietige reden om op aarde te zijn. Maar na enige minuten nadenken kwam ze tot de conclusie dat het niet haar reden van bestaan kon zijn, want ze wist niet wat liefde was. Ze dacht dat ze het wist, maar ze deed te veel haar best.

Hij daarintegen dacht niet zoveel na. Onbewust nadenken, noemde hij het. Want hij dééd het natuurlijk wel, maar wilde het gewoon niet. Nadenken is een ander woord voor piekeren, vond hij. Een schuilwoord. Alle woorden hebben schuilwoorden, maar men leek het niet te zien. Gelukkig deed hij dat wel, een zeldzame eigenschap. Zijn superkracht, noemde hij het.
Verzinnen deed hij overigens wel veel. Vernoemde woorden, verzon verhalen, mensen, letters.
Verzinnen was zijn dagelijkse bezigheid. 

Wordt vervolgd, als ik ooit de eigenschap ga bezitten om dingen een keer af te maken, maar daar ben ik niet zo zeker van.

We liepen, ook al fietste ik liever, over de opgewarmde straat. Je liep een paar stappen voor me en keek niet achter om. Ik ging liggen op het asfalt. Toen je geen andere voetstappen dan die van jou meer hoorde, stopte je. Je keek om en toen je me zag liggen vroeg je waarom. 'Waarom, waarom lig je op de straat?', zo vroeg je het. Ik glimlachte, ik werd er altijd gelukkig van als je twee keer hetzelfde woord in één zin zei. 'Het stoplicht stond op rood', zei ik, 'dus dan moet je wachten'. Eerst fronste je, maar daarna werd je blik ondeugend en liep je naar me toe. Je pakte me bij mijn middel en tilde me over je schouder. 'Ik laat jou niet op de straat liggen, straks word je overreden en dan ben ik het fijnste wezen op deze aarde kwijt', vertelde je me. Ik voelde het bloed naar mijn wangen stromen en ik drukte een kusje op je rug. Je kneep in mijn blote voet, de rechter. We, of eigenlijk jij, liepen verder over het warme asfalt. Eigenlijk wilde ik liever zelf lopen, omdat ik in de armen van iemand anders toch weer hoop kreeg dat ik ooit kon vliegen en dat wilde ik liever niet, hoe fijn die gedachten ook waren. 

De woorden van jouw liefde plakken vast aan mijn huid. Alsof ik ben gaan zwemmen met mijn kleding aan. Ik zou het uit willen trekken, maar het kost me iets te veel moeite. Ik moet wachten tot het op drogen zal, maar je duwt me steeds het water in. Ik vraag me steeds af of ik zal blijven drijven, want je gevoelens zijn me iets te zwaar. Telkens spoelen ze af en aan in mijn gedachten, als de golven van de zee. Toch is het stiekem best wel een heel fijn gevoel en ik houd ook wel natte kleding, vastgeplakt aan mijn blote lichaam. Maar soms zou je afstand moeten nemen, ik kan niet altijd blijven zwemmen. Liefste.

ik voel me toch best wel een beetje schuldig over het feit dat ik vorige keer niets gepost heb, ik had desnoods geniale schrijfsels van andere mensen kunnen citeren maar dan voel ik me eigenlijk nog slechter omdat ik moet proberen mijn eigen hoofd te gebruiken. Het stukje hierboven is ook niet al te lang, less is more zal ik maar zeggen. (Ik heb stiekem toch wel respect voor alle toffe mensen hier die lange schrijfsels kunnen schrijven)

Nadat ik me al sinds maandag niet echt fijn voel in dit lichaam, en ondertussen twee keer een bezoekje heb gebracht aan dokter - lees: 45 minuten doorbrengen in de wachtkamer waarna en er een vaag kleinerend gesprek plaatsvind wat niet langer duurt dan 5 minuten - kwamen ze tot de conclusie dat ik waarschijnlijk de ziekte van Pfeiffer heb (en dat dokters geen toffe mensen zijn). En met een te lang doorgetrokken kopje thee, beschuitjes, een ongeveer 3 kilo lichter zwetend lichaam en een als schuurpapier voelende keel kwam ik er achter dat ik nog een stukje moest schrijven voor deze toffe mensen blog. Nu zie ik dat niet als moeten en voel(de) ik me vereerd om hier te mogen bloggen, maar ik denk - of hoop, eigenlijk - dat jullie kunnen begrijpen dat ik niet zo ontzettend inspiratievol ben dezer dagen. Maar, ik geloof dat je hier over alles mag schrijven en dus staat er zo tussen alle mooie poëtische schrijfsels een stukje tekst over mijn boeiende leven. Ik zal proberen volgende week een leuker en interessanter stukje te schrijven.. Dan ga ik nu m'n iD-magazine opzoeken, of een film kijken, of gewoon even proberen nergens aan te denken (wat me nog steeds nooit is gelukt).

00:04

Gek genoeg mis ik opvallend vaak de trein die moet halen. Ik moet namelijk eerst al een stuk reizen voordat een 'stad' vind die een treinstation heeft, al mis ik hem ook altijd als ik niet hoef te reizen. Ik denk dat het gewoon in de genen zit. Oh, en als het cliché van 'ja, sorry, de brug stond open' ook nog optreed en je de trein om de halve minuut mist én dus weg ziet rijden, is je leven natuurlijk compleet. Dus nu ik eindelijk in een andere trein terecht ben gekomen, begon ik maar met het luisteren naar Gotye, wat ik te vaak heb gedaan. Misschien dus toch niet zo'n fijne keuze. Bon Iver kwam langs vliegen op het schermpje, maar die emoties passen gewoon niet bij het moment. Uiteindelijk, nadat ik de lijst al twee keer had bekeken, kwam ik tot de conclusie dat Noah and the Whale wel een goede optie zou zijn. En nu ik erover na denk is het best raarvreemdleuk dat mijn favoriete, foute en fijne muziek - ik ga toch maar luisteren naar Roosbeef - bij elkaar in één lijst staan.
Weetje, als ik in de trein zit voelt het altijd een beetje alsof ik tussen de tijd door leef. Dat in de trein zitten niet officieel bij tijdbesteding hoort, alsof je eventjes in een roes leeft. Om na te denken, muziek te luisteren, te schrijven, lezen, praten, mensen af te luisteren en te observeren, gedachten raden.
Ik zou vaker met de trein willen gaan, zal me niet vervelen. Treinstel 9594, daar zit ik in. Vraag me af hoe groot de kans is dat je ooit twee keer in hetzelfde treinstel terecht komt. Ik denk dat ik het bij ga houden en deze uitdaging toevoeg aan mijn denkbeeldige wat-ik-nog-wil-doen-voordat-ik-mijn-lichaam-verlaat-lijst.
De trein geeft me echt opvallend veel inspiratie. Misschien komst dat doordat de trein me langs zoveel plekken laat rijden. De inspiratie komt namelijk niet aanwaaien tot helemaal in Zierikzee, er is daar te veel wind. Maar hier dringen de zinnnen mijn gedachten gewoon binnen. Ik zie voor me dat ze zinnen, woorden en letters rond mijn lichaam dwarrelen, wachtend op het perfecte moment om mijn gedachten te veroveren. Bang voor andere stemmen, waar ze door afgeleid worden en niet meer in de juiste positie staan. Zo voel ik me dus, als ik word afgeleid, vooral in lege treinen met precies in treinstel 9594 luidruchtige mensen.

- een dagboekachtig stukje van vorige week vrijdag -

Deze foto heb ik gemaakt omdat ik het liefst slaap zonder dekbedhoes, en dat er dus zo uit ziet. En nu ik er zo naar kijk lijkt het net alsof het een soort opening is naar een andere wereld. Was het maar zo'n feest. In ieder geval, ik vond hem gewoon best mooi gelukt, al erger ik me aan dat dingetje onderaan.

j'ai un bouger les dents

Ik wist dat ik niet naar je moest, mocht of wilde kijken.. Maar ik deed het toch. De wind streelde mijn nek en leek me te dwingen mijn ogen op je te richten. Je blik omarmde mijn ziel, streelde het.
Maar de herinneringen aan jou hadden scheuren achter gelaten, gebarsten verlangens. En hoewel het leek alsof je me weer tot één geheel wilde lijmen, had je niet door dat ik niet meer gemaakt kon worden. Niet door jou.
De liefde was leeg gelopen, lag als een plas tussen ons in. Ik zou het kunnen opdwijlen, opdrinken, misschien zelfs verstoppen of doen alsof het tranen waren en ze één voor één over mijn wangen laten stromen - alleen niet over m'n neus, want dat kriebelde. Maar bij alle overwegingen zou het op den duur, eindigen in diezelfde plas verstoten liefde.

(Ik zat ontzettend na te denken over wat voor plaatje/foto ik wilde toevoegen aan mijn post. Maar ik kwam tot de conclusie dat het misschien wel leuk was als ik een foto van mezelf er bij zou doen, zodat jullie een beetje beter beeld - haha - van mij zullen krijgen.)

(Oh, en over de titel.. Ik heb dus sinds 2 uur een beugel, alleen boven, onder moet nog komen. Eigenlijk had ik er al één nodig sinds dat ik twaalf ben, maar de tandarts vond het blijkbaar leuk om het pas voor te stellen nu ik zestien jaar ben. Niet dat mijn tanden zo scheef staan, maar ik werd bang gemaakt door het idee dat mijn tanden over een paar jaar zigzaggend over elkaar heen zouden staan. Dus nu mag ik geen hele appels meer eten, geen hele komkommer en geen stokbrood meer. Waarom krijg ik altijd zin in dingen als ze niet - meer - mogen?)

Wist je trouwens dat ik er best wel heel lang over gedaan heb om erachter te komen wat 'beugel' in het frans is. En ik ben er nog niet eens echt zeker van dat het de juiste vertaling is, maar het gaat om het idee.