breken

Ik weet heus wel dat banden tussen mensen vervagen

langzaam verdwijnen

misschien wel nooit echt bestaan.

Ik weet heus wel dat ik er niet voor kan zorgen dat iedereen altijd hier blijft

om me heen

altijd blijft bestaan.

Waarom word ik dan zo teleurgesteld

als ik in de toon van haar stem een bevestiging hoor

dat het vervaagt

langzaam verdwijnt

terwijl ik bijna zeker weet dat het wel bestond.

Ik vind vriendschap een lastig iets en ik kan er niet zo goed tegen

dat ik mensen los moet laten

dat ik zelf los week

weg van de mensen

van de banden

van de herinneringen 

Beste vriend.

Je leest dit. 

Je vindt dit gezeur.

Ik ken je.

"Hou op alsjeblieft" of "seriously?".

Nee. Of ja.

Want het vervaagt zeker als die bevestigende toon blijft.

En misschien zal ik van je houden.

November en december zijn denk ik de maanden waar ik het meest van geniet. Ik vind het leuk dat de wereld praat over pepernoten, dat het niet raar is wanneer zwarte piet bij de bushalte staat 's avonds, dat iedereen cadeautjes voor elkaar koopt - ook al is dit meer uit verplichting dan uit spontaniteit. 

Ik vind het fijn als het kouder wordt. Dan loop ik buiten in het donker met Mumford & Sons als soundtrack van mijn leven. De mist doet me denken aan het boek Shiver dat ik ooit in Londen las en daar geniet ik van. De geur van de open haard in één van de huizen tussen de bushalte en mijn huis doet me denken aan mijn weekendje Center Parks ooit, waar ik niet zwom maar gewoon de hele tijd met mijn boek voor het vuur zat. En daar geniet ik dan van. Ik geniet vol op.

Als het dan gaat sneeuwen kleedt iedereen zich opeens veel leuker dan in de zomer. Mensen kopen gezellige stoffen houtje-touwtje jassen en wikkelen zichzelf in de meest knusse sjaals. Laatst, in de trein, zat ik tegenover een meisje met oorwarmers in de vorm van kattenkopjes. Dat vond ik absoluut helemaal te gek.

Ken je van die momenten waarop je school zwaar onderschat? Ik maak het constant mee. Telkens zit ik tegen elf uur in bed, tumblr open, yarny open. Dan denk ik dat ik dat bouwplan van taalbeheersing ook nog wel even kan maken tussendoor. En dan valt dat toch wel weer heel erg tegen. 

Stress levert het me op en dat is niet goed voor mijn gezondheid. Ik krijg er rimpels en grijze haren van. Ik voel het. Ik zie het. 

Grapje.

Ik maak de leukste grapjes.

Ik sluit af met het liedje van The Beatles want het zit al de hele dag in mijn hoofd.

Baby you can drive my car

En misschien zal ik van je houden.

De feiten die de horoscoop niet halen

Hoi lezer. Goedemorgen. Hoe gaat het met jou? Ben je vandaag blij wakker geworden, of sip, of erger nog, leeg? Ik wil het een keer over iets anders hebben dan over wat mensen allemaal doen, wat ze allemaal zeggen. Ik ga eens zeggen wat ze zijn.

Wij, jij, ik, je vrienden, je ouders, we zijn eigenlijk allemaal ongelofelijk hetzelfde. Heb je ooit een koe zien denken: "O, twee mensen op die rare fietsen."? Zij zien evenveel verschil tussen jou en mij als ik tussen haar en Betsie. En daar heeft ze ook wel gelijk in. We gaan allemaal ooit dood. We hebben af en toe knallende ruzie, het gevoel dat andere mensen beter zijn, we denken af en toe dat ons leven zo veel beter geleefd kan worden, we zijn soms alleen, we worden allemaal wel eens ziek op een heel smerige manier, we gaan allemaal naar de wc. Die informatie wordt alleen niet op Facebook gezet (mag ik hopen). Er zijn ook enorm veel blije dingen die we allemaal gemeen hebben. We hebben allemaal vrienden, mensen denken aan je. Ik denk nu aan jou specifiek, anders zou ik niet naar je schrijven. We willen allemaal gelukkig zijn, we willen doen wat goed is, we willen allemaal dat andere mensen trots op je zijn. Potsdekke, we willen leven!

Bovenstaande geldt voor jou, voor mij, voor die rotzak, voor die vriend, voor die onuitstaanbaar geweldige persoon waar we onmogelijk tegenop kunnen boksen (althans, dat denken we). Wij leiden ieder voor zich ons eigen leven, kunnen als enige onszelf veranderen. We zijn enorm zelfbewust en met onszelf bezig. Maar de volgende keer dat je iemand iets ongelofelijk naars aan wil doen, en ook de volgende keer dat je iemand echt aanbid, denk er dan aan dat ze vooral mens zijn. Zoals de pastoor op de campus zegt: "Jezus stierf ook voor de terroristen in 9/11".
7 miljard mensen, zoveel zijn er alweer. En al die mensen hebben een totaal eigen leven, eigen herinneringen, zijn allemaal wel eens hartstikke gelukkig (ook de kindjes in Afrika) en enorm triest (ook de Nederlanders met hun belachelijk hoge levensstandaard). Wij, jij en ik, beste lezer, hebben alleen de ongelofelijke luxe dat we de tijd hebben om er na over te denken. Geweldig toch, zo'n sterrenhemel aan bijzondere momenten en gedachten en daden, aan personen en identiteiten?

En toch, ondanks al dit gegeneraliseer, ben jij volstrekt uniek. Er is geen tweede persoon zoals jij, en zo iemand was er niet en zal er nooit zijn. Jij bent het enige exemplaar van jezelf. Doe er iets moois mee.

Geef al deze uitgekauwde clichés een kansje, er is een reden dat iedereen ze eigenlijk wel kent.
Goedemorgen lezer, goedenacht voor mij.

Leer je meer van de studenten dan van de school?

Dames en heren, deze universiteit is een altoparadijs. Iedereen is hier volledig vrij om te doen waar hij vrolijk van wordt, tot op het lichtelijk verontrustende aan toe. Dit bericht wijd ik toe aan alle personen met lichtelijk typische trekjes die ik nu noemen ga.

De overdadig beschaafde buitenlanders.
Jep, de internationale studenten pik je er zo uit: ze zijn beter gekleed, hebben, vanwege de afstand tot thuis, bezorgdere ouders dus meer leuke spulletjes (binnen een week hoop ik mijn uitgeputte voorraad drop weer te hebben aangevuld) en ze spreken gek genoeg moeilijker Engels dan de "inboorlingen". Sommige van hen hebben misschien een iets te rijke pappie, zoals de jongen die voor 30 dollar aan Chinees eten bestelde en de helft toch maar weggooide. Sommigen hebben de halve wereld al gezien, iets wat je toch nederig maakt.

De Catootjes
Dit zijn de types die maar niet kunnen bekennen dat ze zo langzamerhand volwassen moeten worden, en wegvluchten in onder andere meisjesachtig gedrag, Manga en nostalgie. Niet dat het vervelende of zielige mensen zijn, integendeel, maar het valt wel op.

De revolutionairen
Knox Democrats, We are the 99%, de Milieugroep, sommige Sororities en vrijwilligers: allemaal uitermate vrolijke types die zich hebben vastgebeten in het idee dat de wereld te veranderen en te verbeteren is. Optimisten en blijo's bij uitstek, die je regelmatig tegenover de kantine ziet zitten, waar ze handtekeningen verzamelen of andere plannen propageren. De meeste plannen vereisen tijd en geld, en zeker op een campus waar iedereen druk en blut is voelt het toch goed aan om een stel betrokken personen rond te hebben lopen.

De hipsters
Of het nou kleding is, strips, tv-series uit de jaren 90, Indie-muziek of films waar je echt nog nooit van gehoord hebt, je hebt er hier fans van. De beruchte sekte der "Bronies" heeft hier een afdeling, die een paar weken terug actief hun boodschap verspreidde in de gangen. Niemand dwingt je ergens toe en je bent overal welkom, maar het zijn desondanks alto's.

De muzikanten (dramatisch akkoord)
Ze zijn overal, ze zijn geniaal en gestoord, ze zijn artiesten. Soms zijn ze wat apart, maar desalniettemin helden. Ook hier vormen ze geen uitzondering op die regel: met deze lui kun je jezelf misselijk lachen, gesprekken voeren waar je koud van word en bovenal muziek maken. Saxofoons, koperboeren, drummers, allen present.

Amerikaans antropologisch onderzoek over en uit.

Dus daar zit je dan, aangekleed en wel achter een laptop die net niet in je achterzak past een paar stukken te schrijven voordat het onverbiddelijke huiswerk in de vorm van een essay, leesopdracht of japanse woordjes met een sadistische grijns om de hoek komt kijken, als de dokter met een naald van een meter of je moeder met een bord vol broccoli zeggend dat het goed voor je is terwijl jij wel beter weet. Dit is Peter Buiting, Amerika-correspondent voor het handje vol. Vandaag een rondje nieuws dat mijn ouders nu even niet hoeven te weten.

Wat zijn nou de leuke dingen die je hier kan doen? Het dorp, zoals gezegd een stralende metropool van 20.000 zielen op een uur afstand van een stad zo groot als Den Bosch en op 3 uur van Chicago en St. Louis, is een gat, maar de campus is leuk: om de een of andere reden is iedereen hier op een andere manier volledig gestoord, inclusief leraren en overige staf. Als je in het dorp om 3 uur in de ochtend wil ontbijten, dan kan dat (waarvan akte hedenochtend), als je dan om 11 uur wakker wordt en rond 1 uur gaat eten en vervolgens met 10 man luttele kilo's eten weg wil smokkelen uit het campus-café, dan is het niet echt toegestaan, maar het kan wel. Drinken is uit den boze en als je van de campus af gaat voor een biertje wordt je gelijk opgepakt, maar als mensen op het terras zitten te  waterpijpen is er geen bezwaar.
Met een schamele 1.83 m (aldus de ID-kaart) ben ik bepaald geen lange kerel naar Nederlandse maatstaven, maar 6'1" is goed rijzig als je hier rondloopt. High worden is niet iets waar je thuis veel over hoort, maar ik begin er steeds zekerder van te worden dat ik de enige ben die nog niet heeft lopen stonen de afgelopen maand.
Dit was Peter Buiting, en volgende keer bereidt ik mijn stukje daadwerkelijk voor. Over en uit.

Im Westen etwas Neues.

Komt er een Vic op de Facebook, en zegt: "wil jij meeschrijven op dit blog?" Dus ik kijk het eens door, zie een uitdaging om op het schrijfpeil  van de anderen te komen (en blijven) en ga akkoord.

Maar goed, een introductie is misschien wel op zijn plaats, ook al heeft iedereen dat al weken her gedaan. Ik ben Peter, 17 jaar oud en eerstejaars op Knox College in het pittoreske Galesburg, Illinois. Ik kon vorig jaar maar niet beslissen waar ik wat wilde gaan studeren, dus heb ik een Liberal Arts College gekozen (waar je de eerste twee jaar ontzettend veel vrijheid hebt in vakkenkeuze) en kan ik weer enkele maanden extra nadenken over een uiteindelijke richting. Je zou dit een tussenjaar kunnen noemen, ware het niet dat ik hier meer huiswerk zal moeten maken dan in de afgelopen drie jaar middelbare school. Ach, alles went.

Als ik mezelf hier en nu zou moeten beschrijven, zou ik niet meteen de woorden “tof persoon” gebruiken. Ik speel trompet en zal voordat ik sterf Bachs 2^de Brandenburger Concert spelen (hier de link: http://www.youtube.com/watch?v=HPpqZXI_vP4) , waardeer geschiedenis en zinloze kennis, en probeer zoveel mogelijk talen te leren: Engels is in orde, Frans en Duits vergen nog flink wat werk maar zijn onderweg, ik ken 3 woorden Russisch en Arabisch en ben hier bezig met Japans. Ik schrijf dit, en nog een ander blog, om mijn Nederlands op peil te houden totdat ik terug ben, aangezien hier welgeteld één andere Nederlandse studente is.

Wat ga ik hier allemaal schrijven? Om de VS kan ik niet heen, maar ik ga het wel proberen:  voor de typisch Amerikaanse dingetjes heb ik een ander blog. Waarschijnlijk iedere week een paar links met geschikte zondagmuziek en voor de rest zal ik wel zien. 

Mocht het nou zo zijn dat je deze schrijfstijl ongelofelijk aansprekend, inspirerend en ronduit geweldig vindt (je hebt van die mensen), dan heb ik ook nog een eigen blog: pbuiting.waarbenjij.nu.

U, lezer, heeft zojuist mijn stukje gelezen. Daarvoor dank. Gegroet!

Kijk eens!

http://www.facebook.com/pages/Tussen-kunst-en-columns/246401388739246?sk=wall


Nu kan iedereen ons leuk vinden op facebook!
Het enige wat we nodig hebben is een leuk logo, en een toffe beschrijving. Dus kom-maar-op. Ik wil iedereen trouwens wel beheerder maken, maar ik heb iedereen niet op facebook! Dus als jullie mij of iemand anders die nu beheerder is even adden, dan word iedereen leuk beheerder en zo.

Vindikleuk

Zo wordt je steeds ouder en ongelukkiger.

En weer zat ik op zondagavond niet op te letten. De dagen gaan de laatste tijd ook zo snel voorbij. Ik keek vanochtend net voor mijn college taalbeheersing wel heel even op deze internetpagina der internetpagina’s en zag een nieuw tof mens. Welkom nieuw tof mens! Hoe meer vreugd, hoe mee zielen.

Of andersom, kan ook.

Goed, dames en heren van het goede leven. Zitten we al een beetje in de wintersfeer? Ik wel namelijk, en ik kijk op dit moment Alles is liefde. Alstublieft:

“Als je jong bent geloof je alles. Van spinazie krijg je spierballen, je vader is de sterkste man van Nederland en Sinterklaas bestaat. Maar er komt een dag dat je naar de schoenen van de goedheiligman kijkt en denkt; ‘Wacht eens! Dit zijn de schoenen van mijn vader!’. Je vermoedde al zoiets maar nu dringt het pas echt tot je door. Het is onzin te geloven dat er in Spanje een man met een lange witte baard rond loopt, die één keer per jaar de stoomboot pakt om bij jou iets in je schoen te stoppen.

“En nog zoiets. Van spinazie krijg je geen spierballen. Nederland wordt nooit wereldkampioen. Jij trouwt niet met de juf.

“Zo wordt je ouder en steeds ongelukkiger. De enige momenten dat je je weer even voelt als toen zijn de momenten waarop je van iemand houdt. Echt van iemand houdt. Dan valt alles wat stom is of pijn doet even helemaal weg. Liefde is alles. En daar moeten we in blijven geloven. Dus wat nou als we gewoon met z’n allen zouden besluiten dat Sinterklaas bestaat. Dan weten we heus wel dat we die cadeautjes nog steeds zelf moeten kopen, maar het gaat meer om het idee. Dat we blijven geloven dat het nog altijd goed kan komen. Met ons. Met de liefde.

Want liefde is als Sinterklaas; je moet erin geloven, anders wordt het niks”.

-         Alles is liefde

Ik kan met behoorlijk wat zekerheid zeggen dat dit één van de leukste stukjes tekst ooit is. Naar mijn mening dan. Ik moet wel eerlijk toegeven dat ik nooit vermoedde dat mijn ouders de cadeautjes kochten die ik in mijn schoen had ’s ochtends. Ik bleef altijd volhouden dat Sinterklaas wel echt bestond. Ik durfde ook absoluut niet ’s nachts naar beneden rond 5 december, doodsbang dat ik op de gang een Zwarte Piet of een paard tegen zou komen.

Ik vind het bijna beschamend om toe te geven, maar in groep vijf snapte ik niet waarom we surprises moesten maken.

“Omdat Sinterklaas niet bestaat”. Wát een onzin, waarom bleef iedereen dat zeggen?

Ik was dan ook zwaar down toen mijn moeder mij de waarheid vertelde. Ik voelde me wel een beetje stom, ook al heb ik dat nooit toegegeven aan de mensen die ik had afgesnauwd omdat ze bleven volhouden dat de Sint niet echt was.

Dit was het weer voor vandaag. Nog een stukje ziel dat je van mij krijgt. Ik geniet best van het weer trouwens. Ik kan niet wachten tot de bomen weer oranje zijn, als bewijs dat het wolvenseizoen weer begonnen is. 

Welterusten!

vandaag is morgen.

want ik ben veels te moe. tot morgen. groetjes van vandaag!

Lui mens en een luie zondag.

We zitten alweer twintig minuten in de maandag. Ik hoef deze maandag niet te werken. Wel ben ik dus te laat met posten maar dat zien jullie door de vingers want deze week was sowieso niet heel actief. Wie zitten er allemaal op lowlands? Ik ben jaloers op die mensen.

Ik werk in een boekwinkel en ik moet iedere ochtend de kranten in de rekjes zetten. Ik lees ondertussen die kranten ook altijd even. En de afgelopen week stond iedere krant in het teken van pukkelpop. Hoe meer ik las, hoe meer ik meeleefde met de mensen daar. Echt niet fijn.

Ik heb vandaag de hele dag op de bank gelegen. Eerst op de stoel, toen ik samen met Danielle easy a keek en croissantjes at. Na easy a keken we het laatste deel van Eclipse, veroordeel ons niet te snel. En daarna keken we het einde van repo men. En dat was echt de raarste film die ik ooit gezien heb. Met veel bloed en elektronische organen en een hele sexy hoofdrolspeler namelijk Jude Law. Vooral in the holiday is hij leuk, met bril en zo. Je snapt me. Als je een meisje bent dan in ieder geval. En misschien als jongen ook wel.

Op dit moment luister ik naar the blue album 1967-1970.

Volgende week spreek ik jullie weer en tot dan. En zo.

Nog even dit; het nadeel van te veel wegwerpcamera’s die nog onontwikkeld zijn en te weinig geld om ze te ontwikkelen is dat je heel lang moet wachten op foto’s.

Lucy in the sky with diamonds. 

Een heel leuk persoon vertelt me op dit moment een verhaaltje en dat begint met 'er was eens een klein geel varkentje..'. En dat vind ik heel tof. 

Luna.

Ik had nog nooit zo’n mooie hemel gezien als deze. Midden op zee, waar geen lantaarnpalen stonden. Zo veel sterren. Oneindig veel sterren. Oneindige hemel. De grote zeilboot schommelde zachtjes heen en weer. Kapitein Phil neuriede een liedje terwijl hij met één hand aan het roer stond. De rest van het kleine groepje was al een paar uur geleden naar de hutten gegaan. Iedereen sliep. Maar ik vond het verspilling van een prachtige nacht. De zee was enorm rustig en de sterren werden erin weerspiegeld. Ik vond het heerlijk.

‘Wordt jij nooit moe?’. Phil klonk ouder dan dat hij was. Zijn stem doorbrak de stilte en mijn concentratie was weg. Aan ieder anders mens had ik me op dat moment geërgerd. Maar van Phil kon ik het hebben. Ik kende hem nu een paar dagen en ik voelde niets dan sympathie voor hem.

‘Ik kan nog vaak genoeg slapen’. Ik liep dichter naar hem toe en ging met mijn rug naar het water staan, tegen het koude ijzer aan. ‘Ik heb dit nog nooit meegemaakt. Vroeger was het mijn droom om te reizen. Maar ik stelde het steeds uit. Mijn ouders hadden niet genoeg geld en ik was zelf ook verschrikkelijk in sparen. Ik voel een beetje jaloezie als ik eraan denk dat U mijn droom leeft’.

‘Je bent bijna twintig. Je kunt alles doen wat je wilt, meisje’. Zijn ogen schitterden en ik draaide mijn hoofd naar rechts om naar de maan te kijken. Hij had gelijk. Toch voelde dat niet zo. Dit was een buitenkans. Ik moest hiervan genieten, nu mijn lot zo ontzettend gul was.

‘We varen nog een dag en een nacht. Dan meren we aan in Bonaire’. Hij schoof een stoel dichterbij en pakte zijn boek. Een boek wat hij volgens mij al een paar keer uitgelezen had. Misschien kreeg hij er gewoon geen genoeg van.

Ik liep terug naar mijn eerdere plekje want daar stond een kist. Een kist die ik makkelijk kon gebruiken als bankje. Mijn voeten legde ik op een stapel touw en ik sloot mijn ogen. Het zoute briesje voelde fijn toen het mijn haar over mijn wang veegde.

Ik had zin in het aanmeren in Bonaire. Maar deze nacht mocht ook nog wel even duren. Ik was alleen, ik had geen geld meer, ik had geen plan. Maar ik was gelukkig.

En ik hield mezelf voor dat dat het enige was dat telde.

Sven wordt wakker. Het felle zonlicht walst zich een weg tussen zijn amper geopende oogleden en op hetzelfde moment dringt tot hem door dat hij weer eens tot diep in de middag heeft liggen slapen. Hij voelt zich vreselijk; de alcohol- en sigarettensmaak in zijn mond doen hem walgen. Een vormeloos gat naast zijn hoofdkussen trekt zijn aandacht. “Verdoemmeee!” Het droge stemgeluid dringt in de afgebladerde muren en verdwijnt. “Verdoemme verdoemme verdoemmee!”. Woedend gooit hij zijn vuist tegen de poster van ‘The Fall’ die naast zijn matras hangt en vloekt nogmaals tegen zichzelf.

Het gat werd negen uur eerder gevormd door een ongedoofde Lucky Strike-sigaret die uit Sven’s rechterhand viel terwijl hij met de andere hand in het slipje van zijn one-nightstand iets ongewoon aantrof. Hij had ‘haar’ natuurlijk niet goed kunnen bekijken in het discolicht dat het zaaltje achteraan de Poco Loco doorkliefde. Ze was tegen hem aan komen dansen en had op haar mobieltje haar naam getypt. “MIRANDA”, stond er in dikke letters te lezen. Hij schreef haar die van hem terug en voegde eraan toe of hij haar iets mocht aanbieden. Ze knikte en even later kwam Sven terug met twee glaasjes cava, zijn vijfde die nacht. Al snel bleek dat Miranda haar handen niet kon thuishouden, tot jolijt van Sven die in haar oor schreeuwde of ze niet naar zijn kamer wilde meekomen, twee straten verderop. Miranda knipoogde en kuste hem vol op de lippen. Zo gebeurde het dus dat Sven twee straten en wat trappen later zijn nog gloeiende sigaret naast zijn hoofdkussen liet vallen en in een dronken bui besliste dat hij wel eens wilde weten hoe het voelt.

Twee dagen later gaat Sven op aanraden van zijn zus, zowat de enige die zich nog om hem bekommert, op bezoek bij zijn huisarts, Dr. Vanacker. De grijze, gesloten man in witte jas neemt hem een bloedtest af en belooft hem te bellen wanneer hij de resultaten heeft. Op vrijdag 5 augustus 2011 zou Sven nieuws krijgen dat hem tot zijn allerlaatste dag zal achtervolgen. Samen met 40 miljoen andere mensen ter wereld mag hij zichzelf vanaf nu drager noemen van het dodelijke HIV-virus.

Op zich wel titelloze universumtheorie.

Ik weet niet zeker of het huisje waar Danielle en ik de komende week vanaf morgen, vrijdag dus, zitten internet heeft. Dus, voor als dat niet het geval is, zit ik nu op donderdagavond achter mijn laptop. Bon Iver op de achtergrond, een kwast met een klodder diepblauwe verf eraan op mijn papier en mijn vingers op de toetsen van mijn laptopkeyboard. Ik was bezig met het verven van de zee. Een zee. Ik verf vaak de zee. Mijn zee is eigenlijk altijd hetzelfde maar ze zien er wel anders uit. Het ligt er maar net aan in wat voor bui ik ben.

Ik las vandaag tijdens mijn lunchpauze op het werk een boekje van natgeo junior, of zoiets in ieder geval. En daar stonden allerlei doe-het-zelf stukjes in. Er stond in hoe je je eigen ster moest maken. En hoe je je eigen sterontploffing kan maken. Natuurlijk was het niet serieus bedoelt, want je kunt nou eenmaal niet de kernreactor in de ster die je van te voren gemaakt hebt aanzetten zodat hij gaat ontploffen en zodat er een zwart gat ontstaat.

Maar het idee vond ik wel leuk. Enorm leuk zelfs. Ik houd van de sterren.

Als ik ’s nachts buiten ben en het is helder, spendeer ik die tijd naar boven kijkend. Met volle aandacht. Ik voel me kleiner en machtelozer dan ooit als ik naar het universum kijken. Zeker als ik bedenk dat wat ik zie ’s nachts nog niet eens een kwart is van het gehele universum. Het komt niet eens in de buurt van een kwart. Ik vraag me vaak af of het ooit ophoud. Of er een grens is. Een grens tussen het universum en iets anders. Misschien ook wel tussen het universum en het niets. Het grote niets. Maar dat lijkt me tamelijk onwaarschijnlijk. Misschien zijn we wel onderdeel van een experiment. Ik weet niet precies hoe ik me da zou moeten voorstellen, maar het zou in ieder geval betekenen dat we niet in de hand hebben hoe lang we leven. Zeg maar.

Ik heb het als volgt in mijn hoofd: iemand, iets groters dan een mens, kweekt werelden. Op die werelden plaatst hij organismen. Hij begon met allerlei kleine organismen en die groeiden uit tot grotere organismen. Organismes. Kies maar welke meervoudsvorm je het liefst hebt.

Dit wezen dat werelden kweekt had opeens dino’s. Maar die dino’s waren niet wat hij in zijn hoofd had. Dus roeide hij ze allemaal uit. Hij hield over wat hij nuttig vond. En nu zijn wij er.

Als dit waar is, zou dat betekenen dat het wezen ons ook uit kan roeien wanneer hij wil. En aangezien de mensheid niet eens leeft zoals ik dat wil, leeft de mensheid waarschijnlijk helemaal niet zoals het kwekende wezen het wil. Moeten we nu bang worden? Misschien wel.

Als ik mijn tweede theorie nog moet uitleggen vandaag wordt dit stukje kilometers lang. Misschien volgende week dus. En anders niet. Dan mogen jullie lekker nadenken over jullie eigen theorieën. Want ik weet zeker dat jullie die hebben.

Het universum is te fascinerend om er geen theorieën over te hebben.

En ik sluit niet af met een quote want ik weet zo één twee drie even geen leuke quote.

Synthese van een verborgen maand.

Ik schrijf zondag 31 juli 2011, de deprimerende wekker op het zwarte tafeltje naast mijn matras schiet 03u31 de kamer in. Het leven is hard voor iemand die schrijft. Gelukkig ben ik niet al te productief de laatste tijd. “Het is een provocatie tegen het kapitalisme met zijn druk tot productie en consumptie!”, lieg ik gewoonlijk. Schrijven is een berg en aan de voet ervan zinkt de moed me in de schoenen. Meestal keer ik snel op mijn passen terug, het veilige dorp in waar de cabaretier zijn volk vermaakt en de cinema volle toeren draait. “Wat een leven”, denkt het volk; schimmen in Plato’s grot. Niet zelden dans ik met ze mee en vermaak me met verlangen naar de eenvoud van hun diepste zijn; een schaduw kan men immers niet op de voeten trappen.

Ik geef de last van het schrijven en de kunst toe, de tocht die men maken moet door het zelfbewustzijn en het ploeteren in de verradelijke zeeën van het ik. Meer dan eens verdronk ik of ging ten onder aan een zware gedachtenlast. Kon de psyche zelfmoord plegen dan werd de weg naar mijn Rome geflankeerd door zelfgedolven graven. Enkel een dode dichter zou het grafopschrift kunnen bedenken.

De cijfers op mijn horloge verspringen en drie straten verderop schakelt Nadja, een uit Rusland afkomstige prostituee, het licht van haar etalage uit. Hier moet de hoererij nog beginnen, bedenk ik terwijl het plafond me van achter zijn rode waas aanstaart. 

pubercliché.

Toen mama eergisteren belde om te zeggen dat ze eerder naar huis zouden komen, raakte ik maar lichtelijk in paniek. Ik had namelijk niet op het netjes houden van het huis gelet terwijl ik alleen was. Er stond afwas van een paar daagjes en ik had een nederzetting om de bank gebouwd, met de afstandsbediening en kussens en dvd’s en boeken. Er lag nog een pizzadoos van de eerste avond. Er lag een leeg pak ijsthee van de tweede avond. Er lagen enveloppen van alle post die open gemaakt had. Er lag een aquarelblok met gekrabbel erop en er lagen tientallen aquarelblaadjes met gekleurde oppervlaktes.

Mijn moeder heeft constante opruimdrang. Ze ruimt altijd op. Alles. Overal. De woonkamer is altijd piekfijn in orde, en eigenlijk het hele huis wel. Ze ergert zich dood aan mij. Ik ben heus niet zo extreem als ik deze week was, dat was alleen omdat ik er voor één keer niet op hoefde te letten. Op waar ik wat allemaal liet slingeren.

Etensresten ruimde ik op, de rest bleef liggen. En mama belde dus.

‘We komen eerder thuis. Morgen al eigenlijk’.

Ik had die avond een bioscoopavondje gepland dus dat was niet de perfecte tijd. Ik heb die avond eigenlijk ook alles laten liggen. Ik zou het de volgende ochtend wel doen.

Jammer genoeg liep dat plan in de soep toen ik me versliep. Ik moest werken om twaalf uur en ik werd om half elf wakker. Dat lijkt ruim op tijd, maar ik heb een uur nodig voor mijn ochtendritueel omdat ik te lang douche en te uitgebreid ontbijt. En half elf plus een uur wordt half twaalf. En ik fiets een half uur naar mijn werk. Dus dat werd al twaalf uur. In dat tijdschema leek er geen ruimte meer te zijn voor het opruimen van het huis. En het schoonmaken. En het afwassen. Alles wat ik gepland had.

Ik haastte me uit bed, douchte in een recordtempo van minder dan tien minuten, griste een krentenbol uit de kast en terwijl ik at begon ik door de rotzooi in de woonkamer te struinen. Ik ging schematisch aan de slag; eerst alle dvd’s bij elkaar. Op een stapel. Dan al het afval – oud papier, plastic, enveloppen, pakken. Allemaal in de container. Het begon er langzaam maar zeker nog een beetje hoopvol uit te zien. Snel de afwas. Afdrogen.

Afdrogen?

Ja. Een afwasmachine was enorm handig geweest in deze situatie maar helaas is die niet aanwezig.

Tijd om te stofzuigen. Stofzuiger van zolder. Naar beneden. Zorgen dat ik niet over de kabel struikel die niet meer in de stofzuiger wil en dus altijd los hangt.

Ik heb nog nooit zo vaak angstig op de klok gekeken voordat ik naar mijn werk moest. De tijd leek sneller te gaan dan ooit. Zeker speciaal om mij te pesten. Het was alsof ik de wijzers hoorde lachen.

‘Je gaat het nooit redden’.

Stil, wijzers. Ik zal bewijzen dat ik het kan.

Helaas had de stofzuiger geen zin. Ik besloot uiteindelijk na een eindeloze discussie met het ding dat het zo ook wel kon.

Mama was het daar niet mee eens.

Maar ik had mijn best gedaan.

Verder nieuws is nog dat ik eindelijk mijn LP van Iron and Wine heb. En daar geniet ik van.

En nu moet ik mijn slaapkamervloer leegmaken en er een luchtbed neerplanten zodat Toffe Danielle vanavond ook lekker kan slapen.

Vandaag is het namelijk c’est la vie in Emmen en dat is een straattheater en muziek festival. En daar geniet ik ook van. Wens ons plezier. Doe het.

p.s Welkom Ruud! Ruudie, Ruuderd, Roodie, der rudy!

p.p.s ik vond dat ik even moest melden dat ik Ruuderd de beste bijnaam vind. 

All was well.

Ik heb afgelopen zondag niets geschreven over de nachtpremière van Harry Potter and the Deathly Hallows part 2. Ik wist namelijk niet zo goed wat ik moest zeggen. Ik besef nog steeds niet echt dat het het einde was. Tenminste tijdens de nachtpremière zelf niet. De volgende dag, toen ik the Philosopher’s Stone nog eens ging kijken. Toen raakte het me. Snape, die Harry probeert te redden terwijl Voldemort hem in de vorm van leraar Defence against the Dark arts Harry van zijn bezem probeert te gooien. Dat, voor de rest wijst alles erop dat Snape Harry niet mag. Met zijn onredelijke uitspraken waarin hij duidelijk aangeeft dat Harry minder is dan hemzelf.

De hele wereld heeft ongeveer tien jaar lang een lichte hekel aan Severus.

Tot dat ene stukje van het verhaal.

After all this time?

‘Always’, said Snape.

Ik kon de tranen maar een heel klein beetje tegenhouden. Ze lieten zich toch nog even zien, tijdens die scene in de film. Gelukkig huilde de hele zaal met me mee. We waren een stel snotterende aanstellers. En het voelde. Het voelde verenigd. Dit was een moment wat we deelden met vele andere die hard Harry Potter fans.

Bah. Stom dat het over is.

Niet dat ik wil dat JK Rowling nog een Harry Potterboek schrijft. Dat zou niet passen.

Nee, ik houd mijn persoonlijke marathons nog eens. De films overnieuw, vanaf deel 1.

De boeken overnieuw, vanaf deel 1.

Audiobooks gedownload, waarin het gehele verhaal wordt voorgelezen door niemand minder dan Stephen Fry. Vanaf deel 1.

En nou ja, bedankt J.K. Rowling.

Ik zag laatst een interview met deze schrijfster, bij Oprah, en ik bedacht me dat het eigenlijk wonderbaarlijk is dat één persoon een wereld heeft gecreëerd die de levens van zo veel mensen veranderd heeft.

En die wereld is er nog steeds, ook al worden er geen nieuwe woorden meer aan het verhaal toegevoegd. Door de schrijfster dan – de rest van de wereld schrijft nog volop fanfiction om alles in leven te houden.

En even afwachten wat Pottermore voor ons in petto heeft.

Harry Potter is onsterfelijk. In ons hart.

Oh en, ik ben me er heus wel van bewust dat het vandaag maandag is en geen zondag meer. Maar om eerlijk te zijn ben ik het gevoel van de dagen een beetje kwijt. In mijn hoofd zou iedere dag woensdag kunnen zijn.

eiland.

Zodra je klaar bent moet je hierheen komen, zei hij vanaf de schommel boven het water. Zijn voeten raakten het oppervlakte van de Caribische zee en zijn armen waren om de stevige touwen gewikkeld. Zij glimlachte en concentreerde zich op zijn stemgeluid, dat zich steeds verder over het water verplaatste, met de zachte tropische nachtwind mee. De palmbomen ritselden en de krabbetjes vonden hun schuilplekken onder de rieten parasollen. Van deze momenten hield zij het meest: er waren geen andere mensen te horen op het strand. Alleen de zee die zich periodiek in de branding stortte, en de palmbladeren die zich lieten meevoeren met de briesjes die haar gelukkig maakten. Eigenlijk maakte het hele plaatje haar gelukkig. Het hele eiland. En vooral hij.

Hij, die een  hangmat voor haar gekocht had en toen handmatig nog twee bomen geplant had zodat ze er ook echt iets aan hadden. Hij, die haar liet blozen en giechelen als één van die meisjes die ze altijd verafschuwd had.

Hij, die hier nu op een slordig geverfde houten schommel zat te wachten tot zij naast hem plaats nam, zodat hij haar hand kon pakken en zodat ze samen naar de nachtelijke horizon konden kijken.

Ik maak het morgen wel af. Ze gooide het doekje neer en zette het krukje weg. Ze ging op de schommel zitten, vlocht haar benen in zijn benen en haar vingers in zijn vingers.

De kleurrijke gifkikkers vulden het donker nu met hun geluiden. Ze lieten zich nooit zien, maar om het gezang kon je niet heen als je ’s nachts over het eiland liep.
De maan glinsterde in de verre verte, een trap van licht vormde zich op het water.

Voor het eerst in haar leven had zij niet de drang om de donkere horizon op te zoeken. Waar zij normaal niet stopte tot ze het eind gevonden had – terwijl het eind zich met haar mee bewoog net zoals een horizon nooit dichterbij komt – nam ze nu genoegen met alleen het kijken. Het kijken naar de horizon, het voelen van zijn huid tegen de hare.

Zijn duim maakte cirkeltjes op haar knie.

Misschien was dit wel haar horizon. En anders was het misschien wel helemaal niet de bedoeling dat ze altijd maar naar de horizon op zoek ging. Misschien moest ze wachten tot die naar haar toe kwam.

En als dat ooit zou gebeuren zou ze ter plekke wel bedenken wat ze ging doen.

En als dat nooit zou gebeuren zou ze ter plekke wel bedenken wat ze ging doen.

Echt en in leven in het echte leven.

Een handjevol toffe mensen. Een groepje toffe mensen. En hoewel al die toffe mensen hier hun ziel met ons allemaal delen door iedere keer weer een stukje te schrijven, blijft het tamelijk onpersoonlijk. Ik heb niet het gevoel dat we elkaar echt beter leren kennen door de stukjes. Ik weet ook helemaal niet of dat wel het doel van de rest was, maar ik vind het altijd wel fijn om mensen te leren kennen.

Dus in plaats van iets te schrijven wat net zo ingewikkeld en onsamenhangend is als mijn vorige post, heb ik besloten vandaag te vertellen hoe het er in mijn echte leven aan toe gaat.

Want hoewel ik mijn echte leven niet prefereer boven het leven van de personages in mijn boeken, zouden die personages er niet zijn zonder mij – echt en in leven. Dat probeerde ik in mijn vorige post duidelijk te maken, in case you missed that.

Sinds kort werk ik in een boekwinkel en dat levert best leuke dagen op. Ik kan werken en pauze houden tussen de boeken en ik kom in contact met toffe mensen.

Er komen leuke vragen voorbij, zoals ‘wat dacht jij toen je erachter kwam dat Suzanne Vermeer een man was?’. Maar ook idiote vragen zoals ‘is dit boek het eerste of het tweede deel van Harry Potter en de Relieken van de Dood?’.

Tijd voor losse feitjes? Tijd voor losse feitjes.

Ik doe al weken over een brief naar mijn penvriendin, maar ik krijg hem maar niet af.

Ik kocht laatst doosjes vol waterverf en een aquarelblok en nu verf ik me suf. Ik heb al een paar ware kunstwerken liggen. Nou ja, het is maar net wat je kunst noemt. Er is vast wel iemand op de wereld die het kunst zou noemen. Ergens, ver weg. Vast wel.

Ook introduceerde iemand me aan het nieuwe album van Sky Sailing, en als ik het op LP had gehad, was die LP nu grijs gedraaid.

Ik durf sinds kort aan mezelf toe te geven dat ik verliefd ben, en geloof me – dat is heel wat voor mijn doen. Ik geniet er zelfs een beetje van nu.

Ik heb ontzettend veel zin in mijn vakantie naar kijkduin en ik kan niet wachten om al die zomerjurkjes te dragen dus de regenbuien moeten snel plaats maken voor felle zon en helderblauwe lucht.

Ik haat het als iedere zin in een stukje begint met het woord ‘ik’. Het komt zo egocentrisch over.

Helaas heb ik dat vandaag wel gedaan. Ik schreef een stukje waarvan bijna iedere zin met ‘ik’ begon. Best jammer.

Oh nog iets: ik had vannacht zo’n geweldige droom. Ik baalde enorm toen ik wakker werd. Hebben jullie dat ook wel eens? En dat je dan probeert weer in slaap te vallen in de hoop dat de droom verder gaat. En dat dat dan ook mislukt. Ik had het vanochtend.

God wat houd ik van de wereld van dromen. 

Personages.

Rennen. Zo snel mogelijk. Rennen want het haalt ons in. Ik weet nog wat ik moet doen, ik heb dit eerder meegemaakt. Ik heb dit eerder gedroomd. Ik moet de garage vinden met de lichtgevende puntjes in de deurknop. Zodra we die deurknop aan zullen raken zal de schaduw zich terug trekken. We mogen het ons niet te pakken laten krijgen. Het zal ons meenemen naar een plek waar geen licht is. En niemand wil leven zonder licht, hoe mooi het donker soms ook kan zijn.

Voorbij de speeltuin, daar moeten we heen. Nog sneller rennen. Het is niet te doen, we zijn niet snel genoeg. Maar nee, dit is mijn droom en ik laat me niet vermoorden in mijn eigen droom. Ik verzin dit zelf, ik zal ook zelf de oplossing moeten vinden. In de verte zie ik de garage met de lichtgevende puntjes in de deurknop. Maar dat is nog te ver weg. Ik ren sneller en sneller tot ik niet meer kan. Iedereen heeft me verlaten, maar ik ren door. Tot ik de deurknop eindelijk aanraak. Op dat moment is de droom over en word ik wakker. Iedereen had me verlaten. Sommigen hadden misschien wel bewust voor het donker gekozen in plaats van het licht. Sommigen waren dit misschien al langer van plan. Ik kende de meeste mensen helemaal niet. Ze waren slechts personages voor deze ene droom, en zonder ze was de droom misschien eenzamer, maar ze blijven bestaan want het zijn personages. En als je niet bedenkt dat de door jou verzonnen personages dood gaan, gaan ze niet dood. Tenzij jij de schaduw zelf opzoekt, dan zullen ze met je mee gaan. Ze kunnen namelijk niet zonder je leven.

Op dinsdag stond het werk in de boekwinkel in het teken van Paul Goeken. De mannelijke schrijver die beroemd werd als vrouw en weer stierf als man. De meeste mensen kenden Paul onder de naam Suzanne Vermeer. Mensen kwamen mij vragen of de boeken van Paul goed waren. Sommigen vroegen daarna nog ‘en die van Suzanne, zijn die ook goed?’. Ik vind het apart hoe Paul zijn boeken als vrouw schreef. Hij schreef ook boeken als Paul zelf, maar die boeken waren lang niet zo populair. Suzanne was zijn succes. Maar Suzanne bestaat niet. Ik vind het niet makkelijk om te schrijven vanuit mannelijk oogpunt. Paul deed het in het dagelijks leven. Paul creëerde Suzanne en werd Suzanne. Maar ook al leefde Suzanne nooit echt, toch is ze samen met Paul overleden.

Ik heb persoonlijk nooit een boek van Paul gelezen. Wel van Suzanne. Maar ik maak er nu een uitdaging van om ook de boeken van Paul te lezen. Ik wil namelijk graag het verschil zien. Ik wil Suzanne en Paul als twee verschillende personen leren kennen via de boeken. Ik ben benieuwd of het me lukt.


Dit zijn twee compleet verschillende stukjes aan elkaar geplakt. Geloof het of niet, in mijn hoofd is het verband tussen de stukjes enorm groot. Ik besefte me dat alle mensen die in mijn droom doodgaan, niet echt dood gaan. Want ze bestaan niet. En toen las ik in de krant dat Paul Goeken overleden was. Maar volgens mijn theorie zou Suzanne dan doorleven, want ze bestaat niet dus kan ze niet echt doodgaan. Toch is er geen Suzanne zonder Paul. Net zoals de mensen in mijn dromen er niet zouden zijn zonder mij. 


Mijn hoofd is een chaos en verwoorden wat er precies speelt in die chaos is best lastig, misschien ken je het wel.