Reserveren

ja dus

Duiven in je brievenbus

 Laten we papieren vliegtuigjes vouwen

of duiven versturen met de post.

Ze komen wel terug.

Laten we papieren vliegtuigjes vouwen

of misschien ook wel beter van niet.

Hoe gaat het eigenlijk met je brievenbus?

Laten we papieren vliegtuigjes vouwen

of duiven versturen met de post.

Een gedichtje wat ik schreef tijdens mijn workshop. Ik heb de laatste tijd iets met papieren vliegtuigjes. Dat is niet heel raar toch?

Kijk eens!

http://www.facebook.com/pages/Tussen-kunst-en-columns/246401388739246?sk=wall


Nu kan iedereen ons leuk vinden op facebook!
Het enige wat we nodig hebben is een leuk logo, en een toffe beschrijving. Dus kom-maar-op. Ik wil iedereen trouwens wel beheerder maken, maar ik heb iedereen niet op facebook! Dus als jullie mij of iemand anders die nu beheerder is even adden, dan word iedereen leuk beheerder en zo.

Vindikleuk

Safari

Het is vrijdag, half zes 's ochtends. Ik strompel de trap op. Makkelijk is het niet, zo zonder functionerend licht op de eerste verdieping van mijn nieuw studentenhuis. Ik zoek het sleutelgat met mijn sleutel terwijl ik nadenk over waarom ik die laatste 3 drankjes nou ook al weer moest atten. Na ruim tien minuten is het me dan toch gelukt. Ik wankel naar binnen en doe het licht aan. Gooi mijn sleutels op tafel. De deur dicht, kleren uit, licht uit. Ik laat me op het bed vallen en sluit mijn ogen.

Dit alles herhaalt zich zo'n twee keer per week. Best vermoeiend maar toch wel heel leuk. Mijn kamer is twintig vierkante meter. Ik woon op vijf a tien minuten fietsen van school. Ik hoor elke woensdagavond mijn duitse huisgenoot de liefde bedrijven met zijn billy-ikea-boekenkast. Een hele gezellige boel wel. Verder ben ik niet heel er goed in koken dus als er iemand van de toffe mensen ooit zin heeft om me te helpen, jullie zijn welkom! Niet alleen om te koken trouwens, gewoon om tof te doen mag ook natuurlijk.

dit is een leuk filmpje

Ik zeg het bijna elke keer maar vanaf nu ga ik echt echt echt meer schrijven. Misschien niet hele kunstige mooie stukjes maar toch wel iets. Ik beloooooof het. Verder zie je hieronder een foto van mij met een mooi masker uit Florence. Het is niet mijn masker, maar dat van Manou.

Hoe is jullie jaar eigenlijk begonnen tofferds? Zijn jullie ook met een studie begonnen? Of bezig met het examenjaar? Of of of of.

De zee is niet echt mijn ding.

Maar mijn vakantie was wel heel leuk met Manou. Ik ben net terug en het is nu donderdag maar ik post nog even iets. Aangezien ik niet zo goed voorbereid was als Manou heb ik niks gepost vorige week. Het spijt me dus ik ga morgen iets heel leuks schrijven. Hoop ik.


Dit is niet mijn dag dus ik zondig alweer. Wat ben ik toch rebels.

Kamermuziek

Hallo leukerds!

Ik weet dat het inmiddels zaterdag is. Ik bedoel vrijdag met een verlengsnoer hihi.
Ik wil jullie leukerds vertellen dat ik een kamer heb! In Leeuwarden! Dus ik ben innig gelukkig.

Op dit moment luister ik naar het John Butler Trio, en zit ik in een met schemerlicht gevulde studio, achter mijn macbook te schrijven. Dit te schrijven. Aan mijn rechterzijde staat een drumstel en een mengpaneel. Achter mij een piano, een basgitaar en gigantische boxen en versterkers. Mijn gitaren hangen op mijn kamer en ik ben omgeven met bladmuziek. Het notenschrift praat tegen mij in stilte, en ik herhaal het, ik speel het af. Muziek praat met mij, tegen mij. En ik praat met muziek, ik praat terug, call & response. Ik noem de relatie tussen mij en muziek close harmony. Klinkt dat niet als muziek in je oren?

Jongens, ik ga weer bassen, ik vind jullie lief.

p.s Welkom Ruud! Ruudie, Ruuderd, Roodie, der rudy!
p. p. s. Ondertussen luister ik Esperanza Spalding.

Dinsdag

Waarom heet deze column dinsdag en niet vrijdag?

Omdat dit een stukje over mij, moi, myself gaat worden en dinsdag een groot deel van mij, moi, myself dinsdag eindigde. Nouja niet voorgoed natuurlijk maar het verhaal wel. Voor de mensen die niet weten waar ik het over heb, dinsdag was de Nederlandse première van de laatste film van Harry Potter. 

Vandaar dat ik in deze column ga vertellen waar ik mijn horcruxes (stukjes van mijn ziel) zou verstoppen.

1. In mijn macbook.
2. In mijn muziek (voor zover dat zou kunnen.)
3. In de ketting die ik van mijn oma kreeg.
4. In het dagboek dat ik deel met Manou en Leonie.
5. In de foto's die van mijn wegwerpcamera's komen.
6. In het armbandje dat ik deel met Sanne.

</harrypotter>

<boeiendeinformatie>

Goed, ik ben eigenlijk niet een heel boeiend persoon. Ik speel videogames, want ik ben een beetje een geek. Ik ben van plan te gaan vloggen nu ik een nieuwe videocamera en een macbook pro heb. Ik ben een nerdfighter. En mijn lievelings theesmaak is aardbei met drie schepjes suiker.

Ik houd van de winter, want dan kan je lekker op de bank zitten onder een dekentje voor de open haard. Mijn huid ziet eruit als de huid van de twilight glitter vampieren, alleen ik glitter niet. Ik werk in een gameshop. Ik vind het woord lucifer (de Nederlandse betekenis, niet de naam) mooi. Mijn grammatica is niet ontzettend goed. Mijn spelling overigens ook niet maar ik doe mijn best.

Ik ga volgend jaar naar de Academie voor Popcultuur om daar vervolgens muziek en vormgeving te gaan studeren. Ik spreek een beetje Spaans. Roken en blowen vind ik stom. Mijn favoriete ranjasmaak is perzik ijsthee. Ja, dat is een smaak. Als ik een jongen was geweest hadden mijn ouders me Tim genoemd. Ik heb een ukelele. Ik wil leren snowboarden. Ik vind Scandinavische landen mooi maar ik wil ook naar Spanje, Griekenland, de VS, Australië en Thailand. Het verste wat ik ooit heb gereisd was Parijs, op een schoolexcursie, in een overvolle krappe bus.

Mijn lievelingseten is pasta en ik ben heel chaotisch.

P.s            Sorry voor alle onnodige grammatica en spelfouten.
P.p.s         Ik hoop niet dat dit het saaiste stukje was wat je ooit hebt gelezen.
P.p.p.s      Slaap lekker!

Aan

Donker zwart licht uit,
donker zwart licht uit,
licht donker zwart uit,
licht zwart donker uit,
zwart licht donker uit,
zwart donker licht uit,
uit.


Blijf lekker zitten, geniet van de zit. De lichten gaan uit. Je kijkt, maar toch niet. Je denkt dat je kijkt. Je volgt het, tot je een onmiskenbaar gevoel krijgt van hetgeen wat zich voor je ogen afspeeld. Nostalgie. Je kijkt naar de zwarte wand naast je. Naar de mensen voor je, naast je en achter je. Die mensen nippen van hun cola, eten iets, zijn aan het zoenen of ze doen helemaal niks. Helemaal niks. Je kijkt naar het scherm, het gevoel is er nogsteeds, maar je kijkt. Je probeert het te volgen, maar het lukt niet. Hoe laat is het? Gaat hij me zoenen?  Hoe lang nog? Wat doen die mensen voor me? Is er wel een nooduitgang? Heb ik de deuren wel op slot gedaan?

Wat denken al die mensen wel niet. Wat denken jullie wel niet.

Licht aan,
aan.