De feiten die de horoscoop niet halen

Hoi lezer. Goedemorgen. Hoe gaat het met jou? Ben je vandaag blij wakker geworden, of sip, of erger nog, leeg? Ik wil het een keer over iets anders hebben dan over wat mensen allemaal doen, wat ze allemaal zeggen. Ik ga eens zeggen wat ze zijn.

Wij, jij, ik, je vrienden, je ouders, we zijn eigenlijk allemaal ongelofelijk hetzelfde. Heb je ooit een koe zien denken: "O, twee mensen op die rare fietsen."? Zij zien evenveel verschil tussen jou en mij als ik tussen haar en Betsie. En daar heeft ze ook wel gelijk in. We gaan allemaal ooit dood. We hebben af en toe knallende ruzie, het gevoel dat andere mensen beter zijn, we denken af en toe dat ons leven zo veel beter geleefd kan worden, we zijn soms alleen, we worden allemaal wel eens ziek op een heel smerige manier, we gaan allemaal naar de wc. Die informatie wordt alleen niet op Facebook gezet (mag ik hopen). Er zijn ook enorm veel blije dingen die we allemaal gemeen hebben. We hebben allemaal vrienden, mensen denken aan je. Ik denk nu aan jou specifiek, anders zou ik niet naar je schrijven. We willen allemaal gelukkig zijn, we willen doen wat goed is, we willen allemaal dat andere mensen trots op je zijn. Potsdekke, we willen leven!

Bovenstaande geldt voor jou, voor mij, voor die rotzak, voor die vriend, voor die onuitstaanbaar geweldige persoon waar we onmogelijk tegenop kunnen boksen (althans, dat denken we). Wij leiden ieder voor zich ons eigen leven, kunnen als enige onszelf veranderen. We zijn enorm zelfbewust en met onszelf bezig. Maar de volgende keer dat je iemand iets ongelofelijk naars aan wil doen, en ook de volgende keer dat je iemand echt aanbid, denk er dan aan dat ze vooral mens zijn. Zoals de pastoor op de campus zegt: "Jezus stierf ook voor de terroristen in 9/11".
7 miljard mensen, zoveel zijn er alweer. En al die mensen hebben een totaal eigen leven, eigen herinneringen, zijn allemaal wel eens hartstikke gelukkig (ook de kindjes in Afrika) en enorm triest (ook de Nederlanders met hun belachelijk hoge levensstandaard). Wij, jij en ik, beste lezer, hebben alleen de ongelofelijke luxe dat we de tijd hebben om er na over te denken. Geweldig toch, zo'n sterrenhemel aan bijzondere momenten en gedachten en daden, aan personen en identiteiten?

En toch, ondanks al dit gegeneraliseer, ben jij volstrekt uniek. Er is geen tweede persoon zoals jij, en zo iemand was er niet en zal er nooit zijn. Jij bent het enige exemplaar van jezelf. Doe er iets moois mee.

Geef al deze uitgekauwde clichés een kansje, er is een reden dat iedereen ze eigenlijk wel kent.
Goedemorgen lezer, goedenacht voor mij.

Leer je meer van de studenten dan van de school?

Dames en heren, deze universiteit is een altoparadijs. Iedereen is hier volledig vrij om te doen waar hij vrolijk van wordt, tot op het lichtelijk verontrustende aan toe. Dit bericht wijd ik toe aan alle personen met lichtelijk typische trekjes die ik nu noemen ga.

De overdadig beschaafde buitenlanders.
Jep, de internationale studenten pik je er zo uit: ze zijn beter gekleed, hebben, vanwege de afstand tot thuis, bezorgdere ouders dus meer leuke spulletjes (binnen een week hoop ik mijn uitgeputte voorraad drop weer te hebben aangevuld) en ze spreken gek genoeg moeilijker Engels dan de "inboorlingen". Sommige van hen hebben misschien een iets te rijke pappie, zoals de jongen die voor 30 dollar aan Chinees eten bestelde en de helft toch maar weggooide. Sommigen hebben de halve wereld al gezien, iets wat je toch nederig maakt.

De Catootjes
Dit zijn de types die maar niet kunnen bekennen dat ze zo langzamerhand volwassen moeten worden, en wegvluchten in onder andere meisjesachtig gedrag, Manga en nostalgie. Niet dat het vervelende of zielige mensen zijn, integendeel, maar het valt wel op.

De revolutionairen
Knox Democrats, We are the 99%, de Milieugroep, sommige Sororities en vrijwilligers: allemaal uitermate vrolijke types die zich hebben vastgebeten in het idee dat de wereld te veranderen en te verbeteren is. Optimisten en blijo's bij uitstek, die je regelmatig tegenover de kantine ziet zitten, waar ze handtekeningen verzamelen of andere plannen propageren. De meeste plannen vereisen tijd en geld, en zeker op een campus waar iedereen druk en blut is voelt het toch goed aan om een stel betrokken personen rond te hebben lopen.

De hipsters
Of het nou kleding is, strips, tv-series uit de jaren 90, Indie-muziek of films waar je echt nog nooit van gehoord hebt, je hebt er hier fans van. De beruchte sekte der "Bronies" heeft hier een afdeling, die een paar weken terug actief hun boodschap verspreidde in de gangen. Niemand dwingt je ergens toe en je bent overal welkom, maar het zijn desondanks alto's.

De muzikanten (dramatisch akkoord)
Ze zijn overal, ze zijn geniaal en gestoord, ze zijn artiesten. Soms zijn ze wat apart, maar desalniettemin helden. Ook hier vormen ze geen uitzondering op die regel: met deze lui kun je jezelf misselijk lachen, gesprekken voeren waar je koud van word en bovenal muziek maken. Saxofoons, koperboeren, drummers, allen present.

Amerikaans antropologisch onderzoek over en uit.

Dus daar zit je dan, aangekleed en wel achter een laptop die net niet in je achterzak past een paar stukken te schrijven voordat het onverbiddelijke huiswerk in de vorm van een essay, leesopdracht of japanse woordjes met een sadistische grijns om de hoek komt kijken, als de dokter met een naald van een meter of je moeder met een bord vol broccoli zeggend dat het goed voor je is terwijl jij wel beter weet. Dit is Peter Buiting, Amerika-correspondent voor het handje vol. Vandaag een rondje nieuws dat mijn ouders nu even niet hoeven te weten.

Wat zijn nou de leuke dingen die je hier kan doen? Het dorp, zoals gezegd een stralende metropool van 20.000 zielen op een uur afstand van een stad zo groot als Den Bosch en op 3 uur van Chicago en St. Louis, is een gat, maar de campus is leuk: om de een of andere reden is iedereen hier op een andere manier volledig gestoord, inclusief leraren en overige staf. Als je in het dorp om 3 uur in de ochtend wil ontbijten, dan kan dat (waarvan akte hedenochtend), als je dan om 11 uur wakker wordt en rond 1 uur gaat eten en vervolgens met 10 man luttele kilo's eten weg wil smokkelen uit het campus-café, dan is het niet echt toegestaan, maar het kan wel. Drinken is uit den boze en als je van de campus af gaat voor een biertje wordt je gelijk opgepakt, maar als mensen op het terras zitten te  waterpijpen is er geen bezwaar.
Met een schamele 1.83 m (aldus de ID-kaart) ben ik bepaald geen lange kerel naar Nederlandse maatstaven, maar 6'1" is goed rijzig als je hier rondloopt. High worden is niet iets waar je thuis veel over hoort, maar ik begin er steeds zekerder van te worden dat ik de enige ben die nog niet heeft lopen stonen de afgelopen maand.
Dit was Peter Buiting, en volgende keer bereidt ik mijn stukje daadwerkelijk voor. Over en uit.

Im Westen etwas Neues.

Komt er een Vic op de Facebook, en zegt: "wil jij meeschrijven op dit blog?" Dus ik kijk het eens door, zie een uitdaging om op het schrijfpeil  van de anderen te komen (en blijven) en ga akkoord.

Maar goed, een introductie is misschien wel op zijn plaats, ook al heeft iedereen dat al weken her gedaan. Ik ben Peter, 17 jaar oud en eerstejaars op Knox College in het pittoreske Galesburg, Illinois. Ik kon vorig jaar maar niet beslissen waar ik wat wilde gaan studeren, dus heb ik een Liberal Arts College gekozen (waar je de eerste twee jaar ontzettend veel vrijheid hebt in vakkenkeuze) en kan ik weer enkele maanden extra nadenken over een uiteindelijke richting. Je zou dit een tussenjaar kunnen noemen, ware het niet dat ik hier meer huiswerk zal moeten maken dan in de afgelopen drie jaar middelbare school. Ach, alles went.

Als ik mezelf hier en nu zou moeten beschrijven, zou ik niet meteen de woorden “tof persoon” gebruiken. Ik speel trompet en zal voordat ik sterf Bachs 2^de Brandenburger Concert spelen (hier de link: http://www.youtube.com/watch?v=HPpqZXI_vP4) , waardeer geschiedenis en zinloze kennis, en probeer zoveel mogelijk talen te leren: Engels is in orde, Frans en Duits vergen nog flink wat werk maar zijn onderweg, ik ken 3 woorden Russisch en Arabisch en ben hier bezig met Japans. Ik schrijf dit, en nog een ander blog, om mijn Nederlands op peil te houden totdat ik terug ben, aangezien hier welgeteld één andere Nederlandse studente is.

Wat ga ik hier allemaal schrijven? Om de VS kan ik niet heen, maar ik ga het wel proberen:  voor de typisch Amerikaanse dingetjes heb ik een ander blog. Waarschijnlijk iedere week een paar links met geschikte zondagmuziek en voor de rest zal ik wel zien. 

Mocht het nou zo zijn dat je deze schrijfstijl ongelofelijk aansprekend, inspirerend en ronduit geweldig vindt (je hebt van die mensen), dan heb ik ook nog een eigen blog: pbuiting.waarbenjij.nu.

U, lezer, heeft zojuist mijn stukje gelezen. Daarvoor dank. Gegroet!