II

Het besef begint langzaam te komen dat dit mijn toekomst voorgoed zal veranderen. Mijn papa, vechtend en strijdend in zijn hoofd. Dit maakt mij uniek en zet mij opzij van anderen. Maar waarom ik? Waarom niet zij? Het beangstigt mij. Ik wil dit gevoel delen met een soortgelijke. Een soortgelijke in dezelfde situatie. Hij of zij op dezelfde stoel. Een medemens die jou volkomen snapt, zonder ook maar één woord uit te wisselen. Een persoon waaruit je kracht kan winnen, puur om dat diegene hetzelfde doormaakt. De wens om op dit moment een broer of zus te hebben is groot. Een leeg gevoel dringt binnen en ik draai mijn hoofd naar links. Ik zit aan de ene kant van het bed. Mama zit aan de andere kant. In ons midden een dierbare, in een witte kamer, liggend op een wit bekleed bed. Mijn rode teddybeer als kado, breekt het wit. Het schone, reine, en vredige wit. Het wit van blijdschap, en van bruiloften. Ik staar naar papa. Het wit. Ook het wit van kou, van onschuld, en van rouw.

I

Vijf dagen vanaf nu. Ik zit in een witte ruimte, op een witte stoel. Bewust van het feit dat de kraan van de wasbak loopt. Mijn moeder wast haar handen. Zij staat daar, met tranen in haar ogen. Even wil ik er niet aan denken en ik dwaal af, maar het geluid van het stromende water zet mij terug in de realiteit. Tijd is als water. Je kunt hetzelfde water niet twee keer aanraken. Aan de overkant de vensterbank met lichtblauwe fluwelen gordijnen. Brandend schijnt de zon erdoorheen. Een lichtblauwe gloed schijnt over de muur, een prisma door de glasheldere vaas die op de vensterbank staat. De laatste bloemen, verwelkt en uitgebloeid. Eerst felrood en sterk, nu slap en pastelkleur. Mama kijkt naar mij. Door haar glinsterende traanogen zie ik een glimlach. Een troost. Ik zeg niets. Ze weet wat ik voel.