Het is woensdag, alweer. Het is altijd woensdag, lijkt wel.
Woensdag is de dag dat ik dingen moet doen, en ze niet doe.
Omdat ik ze niet wil doen, niet kan doen en niet leuk vind om te doen.
Zo ook; leuke stukjes schrijven.
I tried, and failed horribly.
I'm out. Fo'evah.
Liefs,
Lotte
Posts tonen met het label Lotte. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Lotte. Alle posts tonen
woensdag 5 oktober 2011
woensdag 28 september 2011
Laatste mooie zondag van het jaar
Het was zondagochtend. Na een avond South Park kon hij eindelijk zeggen dat zijn kater voorbij was. Een die al zeker 25 uur duurde. Dit wel nadat ik 3 keer mijn best heb moeten doen om hem mijn bed uit te krijgen, iets wat om 12 uur pas lukte. 2,5 uur nadat ik opgestaan was. Dat maakt niet uit. Hij was wakker.
De zon scheen, het was warm. Mijn kat gedroeg zich als een spast, en wilde eigenlijk alleen maar iedereen knuffelen. Wij haar niet. We hadden niks te doen. Omdat hij perse Max wilde inhalen op foresquare, besloten we naar Amsterdam te gaan. Kleedje mee, om op de grond te leggen in het Vondelpark.
Het was 3 uur toen we in Amsterdam aankwamen, dat terwijl we eigenlijk al rond 6 uur weer thuis moesten zijn. Niet praktisch, wel leuk. Goed, eerst nog even elke leuke winkels langs zodat ik nutteloze prullies kon kopen en hij zich kon inchecken en punten kon verdienen. Het was 4 uur. Kak. Oke, ja. Naar het Vondelpark. Doen we. Eerst nog langs de Albert Heijn. Oe, deze winkel wilde ik altijd al een keer in. En dit is mijn favoriete boekenwinkel, kom! Half 5. Prima.
Vondelpark. Vol. Laatste mooie zondag van het jaar. Heel Nederland was buiten, inclusief heel China en Rusland aan toeristen. Het was vol, maar er was plek. Wij parkeren ons netjes op ons mooie groene kleedje. Hij gaat liggen lezen, roken, en mooi wezen. Is hij goed in, verbaas ik me elke keer weer over. Als ik me zo zou gedragen zou iedereen me alleen maar aankijken; ‘waarom ligt dat meisje daar zo vreemd?’ Maar bij hem? Ja. Natuurtalent.
Ik had moeten lezen, deed ik niet. Boek was saai. Ondernemingsprut. Niet geschikt voor een mooie zondag. Mooi zondagen in het Vondelpark zijn geschikt voor mensen kijken. En dat is dus wat ik deed. Een van de vele stadsgekken was aanwezig, en maakte onze dag beter met het zingen van enkele klassiekers terwijl hij ramde op z’n 1-snarige gitaar. Er zat een groep schotse meisjes achter ons, raar accent. Ik verstond er vrij weinig van, Schattige honden, minder schattige honden. Leuke mensen, minder leuke mensen. Hipsters, veel. Zelfs een jongen die die Adidas sneakers gemaakt van teddybeertjes aanhad.
De zon scheen, het was warm. Mijn kat gedroeg zich als een spast, en wilde eigenlijk alleen maar iedereen knuffelen. Wij haar niet. We hadden niks te doen. Omdat hij perse Max wilde inhalen op foresquare, besloten we naar Amsterdam te gaan. Kleedje mee, om op de grond te leggen in het Vondelpark.
Het was 3 uur toen we in Amsterdam aankwamen, dat terwijl we eigenlijk al rond 6 uur weer thuis moesten zijn. Niet praktisch, wel leuk. Goed, eerst nog even elke leuke winkels langs zodat ik nutteloze prullies kon kopen en hij zich kon inchecken en punten kon verdienen. Het was 4 uur. Kak. Oke, ja. Naar het Vondelpark. Doen we. Eerst nog langs de Albert Heijn. Oe, deze winkel wilde ik altijd al een keer in. En dit is mijn favoriete boekenwinkel, kom! Half 5. Prima.
Vondelpark. Vol. Laatste mooie zondag van het jaar. Heel Nederland was buiten, inclusief heel China en Rusland aan toeristen. Het was vol, maar er was plek. Wij parkeren ons netjes op ons mooie groene kleedje. Hij gaat liggen lezen, roken, en mooi wezen. Is hij goed in, verbaas ik me elke keer weer over. Als ik me zo zou gedragen zou iedereen me alleen maar aankijken; ‘waarom ligt dat meisje daar zo vreemd?’ Maar bij hem? Ja. Natuurtalent.
Ik had moeten lezen, deed ik niet. Boek was saai. Ondernemingsprut. Niet geschikt voor een mooie zondag. Mooi zondagen in het Vondelpark zijn geschikt voor mensen kijken. En dat is dus wat ik deed. Een van de vele stadsgekken was aanwezig, en maakte onze dag beter met het zingen van enkele klassiekers terwijl hij ramde op z’n 1-snarige gitaar. Er zat een groep schotse meisjes achter ons, raar accent. Ik verstond er vrij weinig van, Schattige honden, minder schattige honden. Leuke mensen, minder leuke mensen. Hipsters, veel. Zelfs een jongen die die Adidas sneakers gemaakt van teddybeertjes aanhad.
donderdag 22 september 2011
Te laat
Ja. Het is duidelijk. Tolik en ik lijken te veel op elkaar.
Want ook ik, heb geen stukje geschreven voor deze woensdag.
De reden dat ik zijn taak moest overnemen, springt nu ook over op mij.
Dit mede omdat ik achterna werd gezeten met Star Wars praat en 23 afleveringen van How I met your mother en het feit dat ik geen internet thuis heb. Ik kon dus niks uploaden, en had te weinig inspiratie om iets te schrijven.
Excuses hier voor.
Ter compensatie krijgen jullie een leuk plaatje.
Want ook ik, heb geen stukje geschreven voor deze woensdag.
De reden dat ik zijn taak moest overnemen, springt nu ook over op mij.
Dit mede omdat ik achterna werd gezeten met Star Wars praat en 23 afleveringen van How I met your mother en het feit dat ik geen internet thuis heb. Ik kon dus niks uploaden, en had te weinig inspiratie om iets te schrijven.
Excuses hier voor.
Ter compensatie krijgen jullie een leuk plaatje.
Woensdag komt er een fantastisch mooi stukje.
Tenzij ik het vergeet.
woensdag 14 september 2011
Stoepje
Zaterdag zat ik op een stoepje.
Dit stoepje. Misschien wel het mooiste plek van Utrecht. Een stoepje, onder een boom, naast een werfkelder, aan de Oudegracht. Aan de over kant is een bordje dat ik niet kan lezen, want er staat een parasol voor. Er staat ta.....istro. Ik ben er nog niet uit wat daar nou eigenlijk staat.
Dit stoepje is mijn favoriete stoepje. Op dit stoepje zat ik ooit met een jongen met een rare uitspraak. We hadden het over eenden, onderwater gothic feestjes en het feit dat pissenbedden in Australië roleypoley’s heten. Dat is eigenlijk de enige reden dat dit mijn favoriete stoepje is, misschien wel omdat hij mijn favoriete jongen is. En roleypoley mijn favoriete woord.
Dit is ook het stoepje waar ik verantwoord kan hipsteren. Ik kan hier hipster koffie drinken, met hipster vriendjes, terwijl ik in een hipster notitieblokje hipster stukjes over hipster stoepjes schrijf. En dat terwijl er een raar hipster tasje naast me staat, en ik hipster schoentjes aan heb. Ik geef het toe, ik ben een hipster. Maar dat mag soms. Vandaag ben ik een hipster die een stukje schrijft. Een stukje over een stoepje.
Ik luister naar fijne deuntjes, en schop met mijn hipster schoentjes kleine steentjes de gracht in. Bergen 40+’ers die rosé drinken op hun sloepje, half lamme studenten op verening boten en een hockey team dat als uitje een waterfiets tochtje aan het maken is. Ik zat te wachten op het hipster bootje, maar die kwam niet. Iets wat ik best jammer vond, want een hipster boot lijkt me leuk. Dan zouden we met z’n allen speciaal bier en koffie drinken, soepstengels eten en luisteren naar hipster liedjes. Dan zouden we praten over bands waar niemand ooit van gehoord had, allstars en katten. En dan zou dit stoepje het opstap punt zijn, het is niet voor niets een hipster stoepje aan de gracht.
Ik kan er niks aan doen, het is nou eenmaal mijn favoriete stoepje. Ja, dit stoepje is een fijn stoepje. Vooral ten zeerste geschikt voor koffie dates met internet liefdes, want zodra je op dat stoepje zit ben je een hipster. En zodra je een hipster bent, mag alles. Zo ook mensen ten huwelijk vragen via internet. Ja.
Fijn stoepje.
Dit stoepje. Misschien wel het mooiste plek van Utrecht. Een stoepje, onder een boom, naast een werfkelder, aan de Oudegracht. Aan de over kant is een bordje dat ik niet kan lezen, want er staat een parasol voor. Er staat ta.....istro. Ik ben er nog niet uit wat daar nou eigenlijk staat.
Dit stoepje is mijn favoriete stoepje. Op dit stoepje zat ik ooit met een jongen met een rare uitspraak. We hadden het over eenden, onderwater gothic feestjes en het feit dat pissenbedden in Australië roleypoley’s heten. Dat is eigenlijk de enige reden dat dit mijn favoriete stoepje is, misschien wel omdat hij mijn favoriete jongen is. En roleypoley mijn favoriete woord.
Dit is ook het stoepje waar ik verantwoord kan hipsteren. Ik kan hier hipster koffie drinken, met hipster vriendjes, terwijl ik in een hipster notitieblokje hipster stukjes over hipster stoepjes schrijf. En dat terwijl er een raar hipster tasje naast me staat, en ik hipster schoentjes aan heb. Ik geef het toe, ik ben een hipster. Maar dat mag soms. Vandaag ben ik een hipster die een stukje schrijft. Een stukje over een stoepje.
Ik luister naar fijne deuntjes, en schop met mijn hipster schoentjes kleine steentjes de gracht in. Bergen 40+’ers die rosé drinken op hun sloepje, half lamme studenten op verening boten en een hockey team dat als uitje een waterfiets tochtje aan het maken is. Ik zat te wachten op het hipster bootje, maar die kwam niet. Iets wat ik best jammer vond, want een hipster boot lijkt me leuk. Dan zouden we met z’n allen speciaal bier en koffie drinken, soepstengels eten en luisteren naar hipster liedjes. Dan zouden we praten over bands waar niemand ooit van gehoord had, allstars en katten. En dan zou dit stoepje het opstap punt zijn, het is niet voor niets een hipster stoepje aan de gracht.
Ik kan er niks aan doen, het is nou eenmaal mijn favoriete stoepje. Ja, dit stoepje is een fijn stoepje. Vooral ten zeerste geschikt voor koffie dates met internet liefdes, want zodra je op dat stoepje zit ben je een hipster. En zodra je een hipster bent, mag alles. Zo ook mensen ten huwelijk vragen via internet. Ja.
Fijn stoepje.
woensdag 7 september 2011
Een tof mens, schijnbaar ben ik dat. Tenminste, ik zou verwachten dat ik dat mag zeggen gezien ik gevraagd ben om een nieuwe woensdag schrijver te worden. Dit mede omdat ik dingen zeg als luiwammes en heus waar, en omdat mijn vriendje een flapdrol is.
Want ja, het vriendinnetje neemt het over van jullie favoriete krullenbol die schrijft over oude vrouwtjes, portemonnee’s en dingen die awesome zijn. Gelukkig heb ik wel eens gehoord dat ik zelf ook best leuk ben, en is er nu eindelijk een oplossing voor die berg rommel die zich in de afgelopen jaren in mijn hoofd gevormd heeft.
Is het dan nu het moment dat ik zo’n saai stukje schrijf over wie ik ben? Zodat jullie weten wat voor onzin jullie moeten gaan verdragen elke woensdag? Awesome. Here it goes.
Hai! Lotte, aangenaam. Klein, blond en huppelend gevalletje van 18 jaar en 8 dagen. Op dit moment ben ik voornamelijk bezig gelukkig te zijn in Utrecht, zo veel mogelijk snoep te eten, plaatjes te bekijken van katten, bier te drinken, geld uitgeven aan nutteloze dingen, studeren en in de trein te zitten naar Eindhoven of Purmerend.
Mag ik ook zo’n ‘waar ik van hou’ stukje maken? Ja?
Goed. Waar ik van hou: katten.
Zo.
Gezien ik nu dingen moet gaan doen als stage mogelijkheden mailen, banen zoeken, afwassen, m’n haren kammen en andere ‘kom, laten we doen alsof je volwassen bent!’ dingen, is dit misschien wel het kortste stukje ooit.
Volgende week woensdag komt er iets nieuws.
Er is een kans dat het over katten gaat.
Liefs,
Lotte
Want ja, het vriendinnetje neemt het over van jullie favoriete krullenbol die schrijft over oude vrouwtjes, portemonnee’s en dingen die awesome zijn. Gelukkig heb ik wel eens gehoord dat ik zelf ook best leuk ben, en is er nu eindelijk een oplossing voor die berg rommel die zich in de afgelopen jaren in mijn hoofd gevormd heeft.
Is het dan nu het moment dat ik zo’n saai stukje schrijf over wie ik ben? Zodat jullie weten wat voor onzin jullie moeten gaan verdragen elke woensdag? Awesome. Here it goes.
Hai! Lotte, aangenaam. Klein, blond en huppelend gevalletje van 18 jaar en 8 dagen. Op dit moment ben ik voornamelijk bezig gelukkig te zijn in Utrecht, zo veel mogelijk snoep te eten, plaatjes te bekijken van katten, bier te drinken, geld uitgeven aan nutteloze dingen, studeren en in de trein te zitten naar Eindhoven of Purmerend.
Mag ik ook zo’n ‘waar ik van hou’ stukje maken? Ja?
Goed. Waar ik van hou: katten.
Zo.
Gezien ik nu dingen moet gaan doen als stage mogelijkheden mailen, banen zoeken, afwassen, m’n haren kammen en andere ‘kom, laten we doen alsof je volwassen bent!’ dingen, is dit misschien wel het kortste stukje ooit.
Volgende week woensdag komt er iets nieuws.
Er is een kans dat het over katten gaat.
Liefs,
Lotte
Abonneren op:
Posts (Atom)