De laatste uren voor mijn winterslaap

Dromen drijven als wolkjes door de lucht, maken de geluiden van zachte windvlagen terwijl ze langzaam langs vliegen.
Weet je nog, toen we er vroeger met onze schepnetjes achteraan renden? Alsof het vlinders waren hadden we ze proberen te vangen. Maar net als vlinders wilden ook de dromen niet gevangen worden. En als je ze met rust liet, niet meer achterna zat, streken ze altijd voorzichtig op je schouder neer.
Misschien is dat wel iets wat ik nu nog steeds niet snap, als ik dromen wil vergeet ik altijd dat dromen mij op zulke momenten niet willen. Dus blijf ik tot op de dag van vandaag nog rennen. Al is het hopeloos en weet ik dat heel goed.
Ik lig in het gras, de wind kriebelt langs mijn blote schouders en laat de haartjes op mijn armen als kippenvel overeind staan. Ik strijk er met mijn vingers langs, teken olifanten, appeltaarten en vuurtorens op mijn eigen huid.
Zoals de takken van de bomen aan de rand van het park dat ook kunnen, wiebelen mijn benen door de lucht. Ik laat ze vliegen, mijn voeten zijn vogels, kijk toe hoe ze bewegen voor de witte wolken en hun blauwe achtergrond. Laat ze de zon weg nemen, totdat ik gevangen word door de schaduwen. Blijf voor even opgesloten, totdat ik mijn voeten weer voor de zon weghaal en opnieuw verblind word door de laatste zomerdagen.
Uiteindelijk knijp ik mijn ogen tot spleetjes en zie de strepen licht verdwijnen. 

(Sorry Margriet, ik kon niet over bossen schrijven. De bos-woorden wilden mijn hoofd niet inkomen en al helemaal niet verlaten als getypte woorden. Het spijt me ten zeerste, ik hoop dat je mij dit ooit vergeeft.)

Grom

Zij: Dat is gewoon wat ik doe. Ik ben er goed in.
Hij: Maar denk je ook dat het goed voor je is?
Zij: Weet ik niet.
Hij: Waarom doe je het dan?
Zij: Hou eens op met de psycholoog uithangen!
Hij: Nou moet je eens heel goed opletten. Wat ik nu zeg staat los van welke opleiding dan ook. Net zo goed als het los staat van mijn werk, mijn hobby's, de rest van mijn leven. Ik vraag dit soort dingen omdat ik ze wil weten. Omdat ik je wil helpen. Omdat ik het interessant vind.
Zij: ok
Hij: Ik geef om jou, geen idee of je dat snapt? Blijkbaar meer dan je om jezelf geeft...


(schokkend detail: Ik heb vandaag de kapper opgebeld)

Ik ben een bos en er lopen bomen door mij heen

Ze liep door het bos op de mooiste zomerse lentedag van het jaar. In de twijfelachtige eenzaamheid liep ze rondjes rond de bomen en luisterde ze naar de geluiden van de bewoners van de hoogte. De zon danste door de bladeren en het voelde alsof ze zich bevond in de mooiste film. Voor de kijkers die jaloers op hun stoelen zaten te kijken danste ze rondjes rond de bomen. Haar voeten lieten de neergedwarrelde takjes knappen, als een soort muziekje. Ze zocht elfjes in bladeren en kabouters onder paddenstoelen. Ze sloot niet uit dat die bestonden, ze bevond zich immers in een film. Plakplanten bevestigden zich aan haar kleding maar de wereld om haar heen was te bijzonder om ze op te merken. Takjes in haar haren gaven haar het uiterlijk van een verwilderde vreemdeling.
Na zeventienduizend rondjes om de bomen en talloze gesprekken met de elfjes liet ze zich vallen in de aarde. Omringt door alle wonderen van de wereld flitsten levensvragen door haar hoofd. Alleen de vragen, ze wilde niet de moeite nemen de antwoorden te bedenken.
De overweldigende schoonheid werd haar te veel en met haar ogen gesloten lag ze een te zijn met de natuur. De geluiden lieten haar denken dat ze niet meer bestond, een onzekerheid die ze liever uit de weg ging. Ze zong een liedje mee met de vogels en genoot van het geluid van haar bestaan.

Laatste mooie zondag van het jaar

Het was zondagochtend. Na een avond South Park kon hij eindelijk zeggen dat zijn kater voorbij was. Een die al zeker 25 uur duurde. Dit wel nadat ik 3 keer mijn best heb moeten doen om hem mijn bed uit te krijgen, iets wat om 12 uur pas lukte. 2,5 uur nadat ik opgestaan was. Dat maakt niet uit. Hij was wakker.  

De zon scheen, het was warm. Mijn kat gedroeg zich als een spast, en wilde eigenlijk alleen maar iedereen knuffelen. Wij haar niet. We hadden niks te doen. Omdat hij perse Max wilde inhalen op foresquare, besloten we naar Amsterdam te gaan. Kleedje mee, om op de grond te leggen in het Vondelpark.

Het was 3 uur toen we in Amsterdam aankwamen, dat terwijl we eigenlijk al rond 6 uur weer thuis moesten zijn. Niet praktisch, wel leuk. Goed, eerst nog even elke leuke winkels langs zodat ik nutteloze prullies kon kopen en hij zich kon inchecken en punten kon verdienen. Het was 4 uur. Kak. Oke, ja. Naar het Vondelpark. Doen we. Eerst nog langs de Albert Heijn. Oe, deze winkel wilde ik altijd al een keer in. En dit is mijn favoriete boekenwinkel, kom! Half 5. Prima.

Vondelpark. Vol. Laatste mooie zondag van het jaar. Heel Nederland was buiten, inclusief heel China en Rusland aan toeristen. Het was vol, maar er was plek. Wij parkeren ons netjes op ons mooie groene kleedje. Hij gaat liggen lezen, roken, en mooi wezen. Is hij goed in, verbaas ik me elke keer weer over. Als ik me zo zou gedragen zou iedereen me alleen maar aankijken; ‘waarom ligt dat meisje daar zo vreemd?’ Maar bij hem? Ja. Natuurtalent.

Ik had moeten lezen, deed ik niet. Boek was saai. Ondernemingsprut. Niet geschikt voor een mooie zondag. Mooi zondagen in het Vondelpark zijn geschikt voor mensen kijken. En dat is dus wat ik deed. Een van de vele stadsgekken was aanwezig, en maakte onze dag beter met het zingen van enkele klassiekers terwijl hij ramde op z’n 1-snarige gitaar. Er zat een groep schotse meisjes achter ons, raar accent. Ik verstond er vrij weinig van, Schattige honden, minder schattige honden. Leuke mensen, minder leuke mensen. Hipsters, veel. Zelfs een jongen die die Adidas sneakers gemaakt van teddybeertjes aanhad.

Spiegel

Haar ogen waren naar de grond gericht. Nooit durfde ze me in mijn ogen aan te kijken. Tijdens stiltes zag ik haar twijfelen, twijfelen of ze mijn blik zou beantwoorden. Nog nooit had ze het werkelijk gedaan. Haar lichaamstaal zei me dat ze me niet vertrouwde, haar woorden spraken alsof ze nog nooit iemand zo had vertrouwd. Misschien waren haar woorden wel leugens, die ze als projectielen op mij afvuurde. Misschien had ze een lijst met antwoorden in haar hoofd die ze als een machine afspeelde, zonder eigenlijk besef te hebben van wat ze zei. Haar ogen waren naar de grond gericht, er was niets wat ik kon doen. Alles had ik al geprobeerd om haar in mijn armen te sluiten, om zich open te stellen. Het was alsof haar ogen de poort naar haar 'ik' waren. Zolang niemand ze kon zien, kon niemand naar haar reiken. Ze vergiste zich, tranen waren namelijk ook te zien als haar ogen te neer geslagen waren. Niet dat haar ogen vaak tranen vormden, waarschijnlijk liet ze dat niet toe.

Ik fascineerde me me over het feit hoe mensen zich van de buitenwereld konden afsluiten, hoe ontoerekeningsvatbaar ze konden worden. Opgesloten in hun eigen wereld, zonder enig besef van de mensen om hun heen. Soms leek het me wel fijn om weg te kunnen kruipen in een wereld, mijn eigen gecreëerde wereld. Maar dan keek ik naar haar, of liever gezegd, naar haar oogleden, en bedacht ik me dat ik niets liever wilde dan dat ze uit dat wereldje kroop. Ik sloeg mijn ogen neer. 

Hij begreep me niet. Ik keek hem aan, terwijl hij zijn ogen te neer geslagen had. Altijd als ik me open stelde, sloot hij zich af. Ik probeerde hem met mooie, ware woorden uit zijn schulp te trekken, maar hij leek me niet te begrijpen. Hij viel stil en dacht na. Nadenken deed hij veel, ik wilde dat ik met een verrekijker in zijn hoofd kon kijken. Weten waarover zijn gedachten gingen, weten waarover hij zijn wereld liet gaan. Hij dacht waarschijnlijk dat hij zijn gevoelens kon verbergen door zijn gezicht af te wenden. Hij vergiste zich. Zijn hangende schouders en knokige knieën verraadden meer dan hij lief had. Zijn lichaam zei meer woorden dan zijn mond ooit zouden vormen. Maar ik leek zijn taal niet te spreken. 

Ik fascineerde me over het feit hoe mensen zich volledig af konden sluiten. Het is net een gevangenis, waarin je wordt afgesloten van alles wat er om je heen gebeurde. Het leek me fijn om opgesloten te zitten, ik zou zelfs op water en brood kunnen leven. Maar dan keek ik naar hem, of liever gezegd, zijn oogleden. Ik bedacht me dat ik niets liever wilde dan zijn vrijlating. Ik sloeg mijn ogen neer. 

En de foto van vandaag. Het is het huisje waar Gaudí in heeft gewoond, in Barçelona, Parc Guell. Waarom deze foto? Vandaag hadden we het over sprookjes tot leven brengen. Hoe een sprookje zich in het echte leven kan afspelen, zonder een sprookje te zijn. Heel raar en verwarrend allemaal, maar toen kregen we het dus over dit huisje. Op de foto lijkt het niet heel erg, maar in het echt was het echt net het gemberhuisje uit Hans en Grietje. (Hanzl en Gretl klinkt leuker).

lang en saai

Ik had een MEEEEGAlange vragenlijst ingevuld, maar hij wil niet, dus ik link even.
Aangezien iedereen ook een foto plaats, doe ik dat ook gewoon. Oh wacht, dat deed ik vorige keer.. maakt niet uit, is leuk.

http://ignitingwax.tumblr.com/post/10700449064/lalala

hoiii

Im Westen etwas Neues.

Komt er een Vic op de Facebook, en zegt: "wil jij meeschrijven op dit blog?" Dus ik kijk het eens door, zie een uitdaging om op het schrijfpeil  van de anderen te komen (en blijven) en ga akkoord.

Maar goed, een introductie is misschien wel op zijn plaats, ook al heeft iedereen dat al weken her gedaan. Ik ben Peter, 17 jaar oud en eerstejaars op Knox College in het pittoreske Galesburg, Illinois. Ik kon vorig jaar maar niet beslissen waar ik wat wilde gaan studeren, dus heb ik een Liberal Arts College gekozen (waar je de eerste twee jaar ontzettend veel vrijheid hebt in vakkenkeuze) en kan ik weer enkele maanden extra nadenken over een uiteindelijke richting. Je zou dit een tussenjaar kunnen noemen, ware het niet dat ik hier meer huiswerk zal moeten maken dan in de afgelopen drie jaar middelbare school. Ach, alles went.

Als ik mezelf hier en nu zou moeten beschrijven, zou ik niet meteen de woorden “tof persoon” gebruiken. Ik speel trompet en zal voordat ik sterf Bachs 2^de Brandenburger Concert spelen (hier de link: http://www.youtube.com/watch?v=HPpqZXI_vP4) , waardeer geschiedenis en zinloze kennis, en probeer zoveel mogelijk talen te leren: Engels is in orde, Frans en Duits vergen nog flink wat werk maar zijn onderweg, ik ken 3 woorden Russisch en Arabisch en ben hier bezig met Japans. Ik schrijf dit, en nog een ander blog, om mijn Nederlands op peil te houden totdat ik terug ben, aangezien hier welgeteld één andere Nederlandse studente is.

Wat ga ik hier allemaal schrijven? Om de VS kan ik niet heen, maar ik ga het wel proberen:  voor de typisch Amerikaanse dingetjes heb ik een ander blog. Waarschijnlijk iedere week een paar links met geschikte zondagmuziek en voor de rest zal ik wel zien. 

Mocht het nou zo zijn dat je deze schrijfstijl ongelofelijk aansprekend, inspirerend en ronduit geweldig vindt (je hebt van die mensen), dan heb ik ook nog een eigen blog: pbuiting.waarbenjij.nu.

U, lezer, heeft zojuist mijn stukje gelezen. Daarvoor dank. Gegroet!

Kijk eens!

http://www.facebook.com/pages/Tussen-kunst-en-columns/246401388739246?sk=wall


Nu kan iedereen ons leuk vinden op facebook!
Het enige wat we nodig hebben is een leuk logo, en een toffe beschrijving. Dus kom-maar-op. Ik wil iedereen trouwens wel beheerder maken, maar ik heb iedereen niet op facebook! Dus als jullie mij of iemand anders die nu beheerder is even adden, dan word iedereen leuk beheerder en zo.

Vindikleuk

Safari

Het is vrijdag, half zes 's ochtends. Ik strompel de trap op. Makkelijk is het niet, zo zonder functionerend licht op de eerste verdieping van mijn nieuw studentenhuis. Ik zoek het sleutelgat met mijn sleutel terwijl ik nadenk over waarom ik die laatste 3 drankjes nou ook al weer moest atten. Na ruim tien minuten is het me dan toch gelukt. Ik wankel naar binnen en doe het licht aan. Gooi mijn sleutels op tafel. De deur dicht, kleren uit, licht uit. Ik laat me op het bed vallen en sluit mijn ogen.

Dit alles herhaalt zich zo'n twee keer per week. Best vermoeiend maar toch wel heel leuk. Mijn kamer is twintig vierkante meter. Ik woon op vijf a tien minuten fietsen van school. Ik hoor elke woensdagavond mijn duitse huisgenoot de liefde bedrijven met zijn billy-ikea-boekenkast. Een hele gezellige boel wel. Verder ben ik niet heel er goed in koken dus als er iemand van de toffe mensen ooit zin heeft om me te helpen, jullie zijn welkom! Niet alleen om te koken trouwens, gewoon om tof te doen mag ook natuurlijk.

dit is een leuk filmpje

Ik zeg het bijna elke keer maar vanaf nu ga ik echt echt echt meer schrijven. Misschien niet hele kunstige mooie stukjes maar toch wel iets. Ik beloooooof het. Verder zie je hieronder een foto van mij met een mooi masker uit Florence. Het is niet mijn masker, maar dat van Manou.

Hoe is jullie jaar eigenlijk begonnen tofferds? Zijn jullie ook met een studie begonnen? Of bezig met het examenjaar? Of of of of.

Improvisatie dinsdag.

Wie bepaalt er hier de realiteit? Misschien zijn wij wel een illusie, terwijl de realiteit ons en onze onvolmaaktheden bekijken. Misschien is er geen realiteit. Misschien is de wereld een grote zeepbel waarin we ons verstoppen voor de realiteit. Misschien is de realiteit nog angstaanjagender dan iemand zich ooit kan voorstellen. Misschien is er in de realiteit alleen maar fijne muziek met fijne mensen.
Misschien is mijn realiteit anders dan de jouwe. Misschien geloof ik in God, en is dat realistisch voor mij. Misschien geloof ik in het feit dat ik een complete mislukkeling ben, terwijl ik in jouw realiteit het toppunt van perfectie ben.
Waarom kunnen we niet allemaal in dezelfde realiteit geloven? Dan zouden we samen tree voor tree aan een beter bestaan bouwen. Iedereen zou kunnen bereiken wat hij of zij wilde en we zouden samen gelukkig zijn. We zouden in kringetjes zitten met zijn allen en liedjes zingen. We zouden een gigantisch kampvuur maken en daar alle slechte herinneringen ingooien waardoor het eeuwig zou branden.
Maar ik geloof in mijn eigen realiteit en jij in de jouwe.



Nu hoor ik een foto en zulks te posten. Helaas besloot ik net pas dat ik nu mijn stukje ging typen. Dit is dus een foto van mijn favoriete plekje van de wereld. Ik denk dat Marije en Margiet hem al wel eens gezien hebben. Ik verlang echt naar dat plekje en alles op dit moment. 

Het is in Italië, in Gravedona. Een plaatsje aan het Comomeer. Ik was vorig jaar met een vriendin en haar ouders mee op vakantie daarheen. Aan het eind van dit riviertje ligt een volgestouwd strand met allemaal dikke, gatgravende Duitsers en machomannen Italianen. We zagen dit plekje van bovenaf en hebben besloten erheen te gaan. Het was echt het prachtigste wat ik ooit heb gezien. Aan de zijkant had je stenen waar precies twee handdoeken konden liggen. In de linkeronderhoek zeg maar, kon je precies zitten met je rug tegen de stenen en je hoofd boven water. De andere kant op, wat niet op de foto staat, was een klein watervalletje. Als je aan de bovenkant van die waterval lag, stroomde het water onder je door waardoor je het niet heet kreeg en echt kon genieten van de zon. Ik mis het. 

Uitgestippeld

De jongen bekeek haar van top tot teen. Het was de eerste keer dat hij zo’n wonderbaarlijk mooi meisje zag, het was de eerste keer dat hij een meisjeslichaam zou ontdekken. Hij had haar gevraagd of hij even naar haar mocht kijken zodat hij wist hoe haar lichaam, waar hij dadelijk in zou kruipen, gevormd was. Zo bang was hij, bang om in haar te verdwalen aangezien zijn richtingsgevoel nooit zijn sterkste kant was geweest.

Toen ze aarzelend had gezegd dat het mocht trok ze haar kleren uit, met blosjes op haar wangen. Het was geen schaamrood, dat wist hij zeker. 

Ze was anders dan hij verwachtte bij naakte meisjes. Ze was anders dan al die vrouwen die hij had gezien in vieze blaadjes. Vrouwen waar hij noch warm noch koud van werd, alleen als het even moest. Haar borstjes waren bezaaid met grappige sproetjes, en zouden vast zijn handen niet vullen. Om haar navel hing een aureool van kleine zachte donshaartjes, die zachtjes meebewogen met haar langzame adem. Hij vroeg zich af of iemand anders dat al ooit was opgevallen. Vast niet. Niks liever wilde hij dan rustig naar haar toelopen, in haar oor fluisteren hoe mooi ze was en dan zijn mond naar de hare verplaatsen. Maar zijn angst om in een vlaag van blind verlangen van het pad te geraken en nooit meer de weg terug te vinden hield hem tegen.

Langzaam liep zij naar hem toe en pakte zijn hand. Met zijn vingers in haar handen verbond ze haar sproeten en zorgvuldig stippelde ze een route uit. Van haar borsten, naar haar navel, naar haar heupen, naar haar billen. Hij keek zijn vingers achterna en met dezelfde blosjes als daarnet  fluisterde ze in zijn oren ‘je hoeft niet bang te zijn om te verdwalen, ik weet de weg’.

Ik ben vandaag jarig en bestempeld met volwassen-zijn, wat een eng idee. En dit is vast het meest ‘erotische’ wat ik ooit geschreven heb, geniet ervan. EN MIJN BROERTJE HEEFT MIJ EEN PINATA GEGEVEN, wat een waar genie!

Dit is mijn 'ik-ben-veel-te-brak-om-jarig-te-zijn-maar-ik-heb-wel-zin-in-mijn-feestje-en-ik-heb-hoofdpijn-en-drink-nooit-meer-en-ga-mijn-dronkenschap-al-helemaal-nooit-meer-filmen-en-eigenlijk-viel-het-dronkenschap-nog-wel-mee-eigenlijk-en-gister-was-een-fantastische-dag-en-ik-heb-gister-samen-met-ruud-de-herstzee-overwonnen-wij-zijn-zo-cool'-hoofd. 

En nu ga ik taart eten :)

Week 38

De eerste dag van de week, de dag van de maan, deed ik niets.
Niets, omdat ik daar zo goed in ben.

Dinsdag zag ik hoe de wereld de donkerblauwe deken van zich afwierp en daarmee iets van zijn onschuld terugkreeg. Mannen, strak in pak, waarschijnlijk onderweg naar één of ander kantoor. En kinderen op miniatuurfietsjes, gevolgd door moeders.

Woensdag werd de werkweek afgerond,
waardoor het begon te rollen in de richting van, ja hoor, het café.

Daar goot ik mezelf in een stroomversnelling die me leidde naar de donderdag.
Op donderdag verloor ik mijn wilde haren, omdat ik die niet meer nodig had.

Op vrijdag week ik uit
voor de week en het weekend was een feit.

Sommige weekenden mogen eeuwigheden duren,
jammer dat het in een oogwenk weer voorbij zal zijn.

Persoonlijk ben ik niet zo'n voorstander van het 'iedereen móet een foto posten', vooral omdat ik allergisch ben voor het woord 'moet'. Echt waar, daar ga ik van niezen en zo. Maar goed, ik ben ook de beroerdste niet, dus hier één van mijn recentere foto's:

Help, er groeit een oma uit mijn oor!

                                  

Ik hoop u hiermee voldoende te hebben geïnformeerd.

j'ai un bouger les dents

Ik wist dat ik niet naar je moest, mocht of wilde kijken.. Maar ik deed het toch. De wind streelde mijn nek en leek me te dwingen mijn ogen op je te richten. Je blik omarmde mijn ziel, streelde het.
Maar de herinneringen aan jou hadden scheuren achter gelaten, gebarsten verlangens. En hoewel het leek alsof je me weer tot één geheel wilde lijmen, had je niet door dat ik niet meer gemaakt kon worden. Niet door jou.
De liefde was leeg gelopen, lag als een plas tussen ons in. Ik zou het kunnen opdwijlen, opdrinken, misschien zelfs verstoppen of doen alsof het tranen waren en ze één voor één over mijn wangen laten stromen - alleen niet over m'n neus, want dat kriebelde. Maar bij alle overwegingen zou het op den duur, eindigen in diezelfde plas verstoten liefde.

(Ik zat ontzettend na te denken over wat voor plaatje/foto ik wilde toevoegen aan mijn post. Maar ik kwam tot de conclusie dat het misschien wel leuk was als ik een foto van mezelf er bij zou doen, zodat jullie een beetje beter beeld - haha - van mij zullen krijgen.)

(Oh, en over de titel.. Ik heb dus sinds 2 uur een beugel, alleen boven, onder moet nog komen. Eigenlijk had ik er al één nodig sinds dat ik twaalf ben, maar de tandarts vond het blijkbaar leuk om het pas voor te stellen nu ik zestien jaar ben. Niet dat mijn tanden zo scheef staan, maar ik werd bang gemaakt door het idee dat mijn tanden over een paar jaar zigzaggend over elkaar heen zouden staan. Dus nu mag ik geen hele appels meer eten, geen hele komkommer en geen stokbrood meer. Waarom krijg ik altijd zin in dingen als ze niet - meer - mogen?)

Wist je trouwens dat ik er best wel heel lang over gedaan heb om erachter te komen wat 'beugel' in het frans is. En ik ben er nog niet eens echt zeker van dat het de juiste vertaling is, maar het gaat om het idee.

Watervallen van de donkere najaarsnachten

Mijn voeten spelen met het warme water alsof ze regenlaarzen zijn op een koude, verdwaalde herfstdag. Wanneer het water kletterend neerkomt op de douchevloer zorgt het wiebelen van mijn tenen ervoor dat het weer omhoog spat en vermengd wordt met de nieuwe druppels.
Ik leg mijn hoofd in mijn nek en hou de sproeier boven mijn hoofd, laat het warme water over mijn gezicht lopen en ril even. De druppels glijden over mijn huid, als watervallen door de kuiltjes in mijn schouders, langs mijn borsten over mijn buik en benen naar beneden. Raken de vloer, en spatten weer omhoog.
En misschien wilde ik ook alleen maar dat je zag hoe breekbaar ik was, dat je je best deed om mij heel te houden en samen met mij te leven in de donkere nachten tussen onze werelden in. Maar zo was het niet, zo was het nooit. En misschien moet ik gewoon opgeven en alles laten gaan.
Terwijl de watervallen langs mijn lichaam lopen besluit ik dat ik niemand nodig heb om gelukkig te zijn. Volgende week koop ik een grijze, langharige, perzische babykat waarmee ik kan wandelen door het park en ik ga boeken schrijven omdat ik mijn verhalen aan iemand wil vertellen.’s Nachts ren ik duizend rondjes in mijn eentje om de fontein terwijl de sterren en de lantaarnpalen nog de enige lichtpuntjes in de wereld zijn en laat val ik in slaap nadat ik eerst nog naar the Cure moet luisteren. Dan komt alles goed.
Het zou best fijn zijn als het allemaal zo kon en zo simpel was, en ik niemand nodig had om tegen te schreeuwen dat ik om die persoon geef of iemand om levens te tekenen op mijn lichaam als ik wil dat iemand levens tekent op mijn lichaam.

Watervallen verdampen, vormen wolken van gedachten en sproeien samen met de laatste druppels uit de sproeier een klein beetje liefde over mij heen.







(Over elf uur en drie minuten begint de herfst, ontdekte ik net. En margriet en ik hadden een thema deze week. Oh en het is ook best jammer dat jullie de randjes van mijn sokken niet zien kunnen, want die zijn heel mooi. Dus, slaap lekker, deze laatste zomernacht.)